Pochwalony Jezus Chrystus !

Za kilka dni Wigilia i Narodzenie Pańskie. Dostałam już kilka życzeń świątecznych od  wielu Sióstr, za które dziękuje, a szczególnie za dar modlitwy! Zastanawiałam sie jakie złożyć Wam życzenia i nic innego nie mogę wydobyć z mojego serca by  ubrać w słowa, w życzenia. Nawet  nie myślałam o żadnej świątecznej kartce.

Oto jak przeżywam mój tydzień przed Wigilią: kiedy wstaję o 4. 30 rano jest jeszcze ciemno i teraz chłodno, myślę o tysiącach naszych ubogich żyjących pod podartymi namiotami bez żadnego przykrycia. Bez światła nawet bez świeczki. Idę się umyć każda kropla chłodnej wody przypomina mi tych wszystkich którzy są spragnieni i muszą szukać wody pitnej czasami dalekie odległości.

Modlitwa. Oni są obecni w moim  dialogu z Bogiem ale tutaj jestem spokojna bo Oni też modlą sie  i za mnie ! Śniadanie gorąca kawa z mlekiem i cos do tego i myślą wybiegam do tych wszystkich tysięcy głodnych, szczególnie dzieci i starców nie tylko pod namiotami ale i w Port-au-Prince i w górach, gdzie do dziś nie ma śladu obecności Rządu.

O 6.00 rano wyjeżdżamy juz z Siostrami do chorych na cholerę. Pokonujemy różne odległości i drogi nieprzejezdne, więc na pieszo 3 – 4 godziny, aby dotrzeć do nich i wtedy w ich oczach pełnych radości i nadziei, w gestach i powracającym uratowanym życiu dotykam tajemnicy Bożego Narodzenia Jezusa Narodzonego w Każdym z Nich.

Powracamy zmęczone późno, ale z radością i dumą służby Chrystusowi w Ubogich. Nie ma tu żadnej dekoracji świątecznej, nie będzie sytego jedzenia ani prezentów, ale będzie to Boże Narodzenie w bliskości Tego, który jest Miłością i Nadzieją.

z modlitwą

s. Lila SM

“Przy naszych chorych w szpitalu Alma Mater na północy kraju, wczoraj mieliśmy 5 zgonów dziś 2. Tylko dzięki Zgromadzeniu Sióstr Miłosierdzia codziennie ratuje się przed śmiercią około 60 osób. Zgromadzenie od 3 tygodni jest praktycznie jedynym źródłem kroplówek ratujących ludzkie życie. Dojeżdżamy do szpitala codziennie rano drogą dość trudną, zniszczoną przez ostatni cyklon około 1 godzinę. Wyjeżdżamy rano o 6.00, wracamy o 17.00. Od tygodnia mamy 1 siostrę więcej, więc 1 dzień w tygodniu zostajemy w domu, aby odpocząć. Proszę o modlitwę.
S Lila“

W wakacyjnym numerze Biuletynu Misyjnego przeczytamy:

♦ List z Madagaskaru “Relacja z wizyty w buszu” (str. 3)
Na spotkaniach z misjonarzami często pada pytanie: „Jak wygląda dzień misjonarza?” Ks. Marek Maszkowski, od 20 lat misjonarz na Madagaskarze, przysłał nam opis tygodniowej wyprawy do buszu w swojej parafii Manantenina. To coś w rodzaju dzienniczka, z którego dowiadujemy się o odległościach, które musi pokonać, częściowo pirogą, a częściowo pieszo, o radościach ze spotkania z wiernymi na wieczornym różańcu, przy świetle jednej świeczki, o zmęczeniu, które daje o sobie znać powodując zaśnięcie nawet podczas Mszy Świętej. To także opowiadanie o codziennych troskach i marzeniach jego parafian. List ks. Marka to odpowiedź na pytanie o zwykły dzień misjonarza.

♦ List z Papui Nowej Gwinei “Gaz do dechy” (str. 9)
Ks. Włodzimierz Małota pisze do nas z Papui Nowej Gwinei dostarczając świeżych wiadomości o dokonaniach i planach na najbliższą przyszłość. Odkrywamy w jego liście bolesną prawdę rzeczywistości misyjnej, która
ma miejsce, gdy z różnych przyczyn stacja misyjna zostaje zamknięta. Bywa tak, że misjonarz wyjeżdża, a nie ma tam jeszcze wystarczająco dużo miejscowych kapłanów, więc wierni pozostają, np. przez 20 lat, tak
jak to jest w przypadku parafii ks. Włodka, bez kapłana. Ks. Włodek musi nadrabiać wszystkie te zaległości, których by nie było, gdyby misjonarze nieprzerwanie kontynuowali pracę.

♦ Wspomnienia z Haiti “Pod Wiatr” (str. 19)
Praca misyjna to także wychowywanie młodych kandydatów do kapłaństwa i życia zakonnego, którzy „przejmują pałeczkę” po misjonarzach i kierują Kościołem, kontynuując ewangelizację już jako działalność duszpasterską. Ks. Jarosław Lawrenz wspomina swoją pracę w formacji kandydatów do Zgromadzenia Misji na Haiti.

♦ Z listów Siostry Lili na Haiti “Rozwiały się moje użalania się nad sama sobą!” (str. 24)
Kilka miesięcy temu przeżywaliśmy tragedię trzęsienia ziemi na Haiti.  Siostra Lila Cochła SM jest z haitańczykami w tych trudnych chwilach. Bardzo zapracowana, niosąc pomoc dotkniętym katastrofą, znalazła czas, ab podzielić się z nami tym czym żyje na co dzień.

♦ Z listu ks.  Pawła Wierzbickiego – „Er shi lu” Dwadzieścia pieców (str. 34)
Tradycyjnie wsłuchujemy się w głos naszych misjonarzy i pragniemy przyjść im z pomocą w realizacji ich projektów poprzez konkretną pomoc. Tym razem proponujemy wszystkim przyjaciołom misji udział w realizacji projektu realizowanego przez ks. Pawła Wierzbickiego w Chinach.

♦ O działalności kół misyjnych:
- Pabianice, Rodzinny Festyn Misyjny, 27 ix, (str. 27)
- Greenpoint (USA), Wielkopostne spotkanie wsplnoty przyjaciół Misji (str. 29)

∞ ◊  ∞

◊ WIADOMOŚCI MISYJNE NR 17 (3/2010) PDF ◊

Aktualne wydanie „Wiadomości Misyjnych” można otrzymać w parafiach Misjonarskich i kołach misyjnych.  Można go także zamówić w Sekretariacie Misyjnym i zostanie wysłany na wskazany przez Państwa adres.  Zamówienia  składać za pośrednictwem poczty elektronicznej  pisząc na adres: sekretariatmisyjny@misjonarze.pl

Można także wysłać zamówienie korzystając z poniższego formularza:

cforms contact form by delicious:days

Ruiny katedry w Port-au-Prince, Haiti po trzesieniu ziemi. Przed katedrą ostał sie nietknięty krzyż.

Ks. Jarosław Lawrenz CM i ks. Stanisław Szczepanik CM przyjechali na Haiti w 2000 r. po latach spędzonych na misjach w Demokratycznej Republice Kongo.  Bardzo dziękujemy obu Misjonarzom, że w tych dniach, kiedy świat skupia swoją uwagę na nieszczęściu jakie dotknęło najstarsze niepodległe państwo w Ameryce Łacińskiej i jednocześnie najbiedniejsze na zachodniej półkuli zechcieli podzielić się z nami kilkoma swoimi wspomnieniami z pracy na tej największej wyspie Morza Karaibskiego.

Ks. Jarosław pracował w Port-au-Prince do 2004 r. Był proboszczem miejscowej parafii prowadzonej przez Zgromadzenie Misji.  Obecnie pracuje w parafii św. Stanisława Kostki w Brooklynie, Nowy Jork.

Ks. Stanisław pozostał na Karaibach. Obecnie przebywa w domu Prowincjalnym w San Juan w Portoryko.  W Haiti był Dyrektorem kleryków w seminarium i Dyrektorem Sióstr Miłosierdzia, a następnie w Dominikianie, Dyrektorem Seminarium Internum i Dyrektorem Sióstr Miłosierdzia. Obecnie jest Dyrektorem Sióstr Miłosierdzia w Portoryko.

Zapraszamy do lektury:

ks. Stanisław Szczepanik CM – “Obrazy noszone w pamięci” czyli wspomnienia misjonarza na Haiti (styczeń 2010)”: “…W drodze powrotnej do domu Sióstr to co zobaczyłem do dzisiaj nie mogę zapomnieć. Na ogromnej stercie błota zmieszanego ze szmatami i plastikowymi butelkami w najlepsze funkcjonował zakład fryzjerski. Dobry, profesjonalny fotel, miniaturowy generator prądu, fryzjer. Przejeżdżaliśmy 5 metrów obok. Z włączonego radia słychać było muzykę. Kawałek dalej grupka uśmiechniętych, rozbawionych dzieci zjeżdżała z podobnej do tamtej hałdy błota. Do miasta-widma wracało życie…” [czytaj całe opowiadanie]

ks. Jarosław Lawrenz CM – “Odchodzący w cień” czyli wspomnienia misjonarza na Haiti (luty 2004): “…Jesteśmy świadkami cudu Bożej miłości każdego dnia. Wiele rodzin zasiada do posiłku tylko jeden raz dziennie. Jak to możliwe – nie wiem! Pomagamy najuboższym z parafii jak tylko się da i starcza pomysłów. Mamy szkołę na około 600 dzieci, które płacą symboliczne czesne. Każdego dnia mają solidny posiłek. Przy naszym domu mamy studnię głębinową i jak tylko jest prąd dzielimy się wodą z innymi. No właśnie prąd. Ostatnio każda dzielnica otrzymuje energię przez dwie godziny. Ale nie wiadomo o jakiej porze. Dlatego każdego dnia wśród seminarzystów jest tzw. Czuwający. Kiedy włączają dla nas prąd każdy w domu wie co ma robić. Jedni dbają o napełnienie zbiorników na dachu z wodą. Inni prasują. Inni odrabiają zadania… [czytaj całe opowiadanie]

Więcej wiadomości o bieżących wydarzeniach w Haiti po trzęsieniu ziemi można przeczytać w serwisie: Famvin.org