Boże Narodzenie w Chinach (s.5) — Ks. Paweł Wierzbicki CM pisze z Chin o dziele pomocy potrzebującym i ubogim zorganizowanym przez jednego ze swoich konfratrów: “Trzy lata temu nasz konfrater, ks. Paweł Si, pełniący funkcję proboszcza w jednej z wiejskich parafii, zaczął odwiedzać osoby samotne i chore. W ciągu roku zorganizował grupę parafian-ochotników, którzy regularnie odwiedzają osoby objęte programem pomocy w ich domach. Na pierwsze Boże Narodzenie, trzy lata temu, było 88 takich osób. W kolejnym roku ks. Si założył w swojej parafii centrum-bazę spieszącą z pomocą 180 staruszkom. W chwili obecnej na liście chorych i samotnych kwalifikujących się do otrzymywania wsparcia jest 385 osób! Wielu z ostatnio „zarejestrowanych” to niepełnosprawni (70), którzy mieszkają w odległości do 50 kilometrów od centrum-bazy, a do ich odwiedzania potrzebne jest użycie małego samochodu dostawczego.”

Księża Marek Maszkowski CM (s.7 i 9) i  Witold Oparcik CM (s.14) piszą z Madagaskaru — opowieściom o pracy misjonarzy i miejscowych zwyczajach na Madagaskarze poświęcone jest wiele miejsca w obecnym wydaniu WIADOMOŚCI MISYJNYCH. Ks. Maszkowski dziękuje za pomoc w realizacji projektu zakupu motoru do łodzi: “Region Manantenina w większej części to teren bardzo podmokły, poprzecinany rzekami, strumieniami, bagnami. Brak dróg i mostów bardzo utrudnia komunikację i transport… Dzięki nowemu motorowi do łodzi nadal będziemy mogli odwiedzać 20 wspólnot katolickich w buszu, gdzie kościoły-szkoły położone są przy brzegach dużej rzeki Manampanihy.”

Ponadto w artykule «Czarownik – Obiasa» dowiadujemy się, że “Na południu Madagaskaru prawie każda wioska ma swojego obiasa – czarownika (co najmniej jednego). Jego dom niczym szczególnym nie wyróżnia się od innych. Czasami na dachu czy na płocie powiewa kawałek czerwonej szmatki… Według malgaskich wierzeń ludzie ci są obdarzeni przez Zanahary (Stworzyciela) i zmarłych przodków magiczną siłą i mocą. Potrafią słowem i gestem ochronić wioskę przed nieszczęściami, np.: przed piorunami, suszą, chorobami itd. Mogą też ściągnąć pioruny na sąsiednią wioskę, czy porazić konkretną osobę (na zamówienie).”

Z kolei w tekście «Być oparciem», ks. Oparcik relacjonuje swoje Boże Narodzenie: “Pracowite były te ąwiąteczne dni na nowej placówce. O północy w dzień Bożego Narodzenia każda wspólnota w 11 kościołach filialnych modliła się, na czele z katechistami i seminarzystami – będącymi na wakacjach u siebie, razem z neofitami, wręcz poganami. Na Mszę świętą około południa przybyli chrześcijanie, w większości do centrum. Niektórzy szli i 10 km na spotkanie z Panem w Eucharystii. Dobrze, że pogoda dopisała, choć potrzebny nam i deszcz.”

Piąta, ostatnia, części wywiadu z Księdzem Januszem Zwolińskim (s. 18) to refleksja nad przyczynami zmniejszenia obecności misjonarzy “europejskich” w Kongo w ostatnim dziesięcioleciu. “Uważałem i nadal uważam, że Kościół Katolicki w Kongo (jak również w innych krajach afrykańskich i nie tylko), jak również Zgromadzenie Misji i inne Zgromadzenia i Zakony, muszą wypracować swój własny styl, zgodny z miejscową kulturą i dostosowany do miejscowych warunków, bez utraty tego co stanowi o istocie, charyzmacie Zgromadzenia. Charyzmat musi być zakorzeniony, inkarnowany w konkretnym miejscu i kulturze. Wyzwanie, które ciągle jeszcze stoi przed konfratrami kongijskimi, to pogłębianie charyzmatu wincentyńskiego i poszukiwanie form jego inkarnacji w tamtejszych warunkach i kulturze.”

a ponadto:

• Materiały duszpasterskie na Tydzień Misyjny: kolejny konspekt nabożeństwa misyjnego (wkładka)
• ks. Stanisław Deszcz CM - Rok 2012 Rokiem Wiary i Nowej Ewangelizacji
• Moja Misja – P. Bogusława Wierzbicka zachęca do zakupu różańców z chińskich pereł
• O projekcie kupna agregatu prądotwórczego dla ks. Kazimierza Bukowca na Madagaskarze

∞ ◊  ∞

Aktualne wydanie „Wiadomości Misyjnych” można otrzymać w parafiach Misjonarskich i kołach misyjnych.  Można go także zamówić w Sekretariacie Misyjnym i zostanie wysłany na wskazany przez Państwa adres.  Zamówienia  składać za pośrednictwem poczty elektronicznej  pisząc na adres: sekretariatmisyjny@misjonarze.pl

Można także wysłać zamówienie korzystając z poniższego formularza:

cforms contact form by delicious:days

Wywiad z Księdzem Kazimierzem Bukowcem CM

Podczas 27-letniej pracy misyjnej, przez 12 lat był Ksiądz Dyrektorem Prowincjalnym Sióstr Miłosierdzia. Prosimy o przedstawienie nam pracy Sióstr Miłosierdzia na Madagaskarze.

Przez 12 lat, tj. od 1997 r. do 2009 r. byłem dyrektorem Sióstr Miłosierdzia Prowincji Malgaskiej. Jeżeli chodzi o pracę sióstr, to według myśli Założycieli, jest to służba ubogim. Całe Zgromadzenie Sióstr Mi␣osierdzia stara się, aby ten charyzmat był nadal żywy. Siostry nie będą bezrobotne, bo według słów Chrystusa ubodzy będą zawsze, a szczególnie w krajach Afryki, Azji i Ameryki Płd., ubogich materialnie i duchowo jest bardzo wiele.
Praca Sióstr Miłosierdzia Prowincji Malgaskiej to szczególnie służba socjalna, edukacyjna i pastoralna. Siostry na Madagaskarze prowadzą szpitale, ośrodki zdrowia, przedszkola, szkoły, internaty, stołówki szkolne, odwiedzają ubogich po domach, leczą trędowatych, gruźlików i dzieci niepełnosprawne; pracują także w więzieniach; bez pomocy sióstr wielu więźniów zmarłoby śmiercią głodową. Wielki szpital wojskowy w stolicy, który zarządzany jest przez wielu generałów, nawet nie chce dopuścić takiej myśli, żeby siostry w nim nie pracowały. Czasem w Zgromadzeniu Sióstr Mi␣osierdzia zachodzi potrzeba rewizji dzieł, aby za bardzo nie zapomnieć poleceń Założycieli, aby wiedzieć, że Siostry Miłosierdzia Prowincji Malgaskiej robić dokładnie to, o co chodziło św. Wincentemu a Paulo… [Całość wywiadu na stronach 2 - 14 Wiadomości Misyjnych]

Ksiądz Włodzimierz Małota pisze z Papui Nowej Gwinei

Wszyscy misjonarze z Papui Nowej Gwinei są, “na święceniach biskupich naszego Konfratra, który został nominowany biskupem diecezji Alotau-Sideia. Biskup Rollando C. Santos CM spędził dziewięć lat w PNG [Papui Nowej Gwinei], głównie w seminarium w Bomanie. Wrócił na Filipiny parę miesięcy temu, konfratrzy wybrali go wizytatorem…, wkrótce potem Benedykt XVI wybrał go na biskupa, ponownie do PNG. Bp Rolly będzie miał ogromną diecezję, w części na krańcu Papui, a w dużej mierze na wyspach rozciągających się na Pacyfiku.
Wśród nich są też i słynne z urody i temperamentu miejscowych kobiet Trobriand Islands, gdzie nasz rodak Malinowski zdobywał renomę jednego z najsłynniejszych antropologów i etnografów XX wieku.
Na święcenia Rolly’ego przyleciał z Rzymu Asystent naszego Przełożonego Generalnego. Jak możecie się domyślić, fakt, że „jeden z nas” został biskupem oznacza jeszcze poważniejsze zaangażowanie się Zgromadzenia w ewangelizację w tym zakątku świata. Dla nas oznacza to także perspektywę podjęcia pracy w Diecezji Alotau. Wiele parafii jest bez księdza. W niektórych kapłan jest raz na rok. Do najdalszej parafii na Rossel Islands trzeba płynąć trzy dni przy dobrej pogodzie. Z Trobriand Islands normalnie przypływa się w 22 godziny.
Tym razem – morze jest bardzo wzburzone – siostry płyną z parafian(k)ami już sześć dni… i jeszcze mają ze dwa (już nie będę narzekał” na moje „odizolowanie” mierzone w minutach lotu samolotem albo śmigłowcem). Proboszcz z wysp bywa w „mieście” raz na rok… Proboszcz z Goilala ze 4-5 razy w roku. „No more complains…” (żadnych więcej skarg). [Całość listu na stronach 15 - 19 Wiadomości Misyjnych]

Wywiad z Księdzem Januszem Zwolińskim (część 4)

Misjonarze włączali się w różnego rodzaju dzieła na rzecz rozwoju kraju. Był Ksiądz inicjatorem powstania Ośrodka Rozwoju Ronictwa w Mooto. Jak Ksiądz ocenia tą działalność i które dzieła na rzecz rozwoju były najskuteczniejsze? Wiele z nich nie przetrwało próby czasu. Dlaczego?

Byłem raczej współinicjatorem tego ośrodka. Pomysł narodził się w ruchu Bilenge ya Mwinda czyli „Młodzież światła”, którym opiekował się wtedy jeszcze brat Theo (który kilka lat później odbył studia teologiczne w Belgii i zosta␣ wyświęcony na kapłana). Ruch ten charakteryzował się dość intensywną formacją chrześcijańską, która miała prowadzić młodych do konkretnego zaangażowania w Kościele i społeczeństwie. Kilku młodych, należących do tego ruchu, postanowiło utworzyć wspólnotę, której celem miało być wprowadzanie nowych metod uprawy ziemi i hodowli zwierząt, aby młodzi znaleźli odpowiednie i dochodowe zajęcie na miejscu, a nie myśleli tylko o ucieczce z wioski do miasta.
W Bikoro wszystkie tereny rolnicze były już zajęte. Dlatego zaczęliśmy szukać w okolicach, położonej o 40 km od Bikoro, wioski Mooto. Już wtedy byłem odpowiedzialny za parafię w Mooto, więc w naturalny sposób włączyłem się do tego projektu. Udało nam się również zainteresować tą sprawą biskupa Mbandaki Etsou, który objął projekt swoim patronatem i podjął się negocjacji z mieszkańcami Mooto, by przekazali na rzecz przyszłego ośrodka kilkadziesiąt hektarów lasu, położonego niecałe cztery kilometry od zabudowań parafii. [Całość listu na stronach 20 - 30 Wiadomości Misyjnych]

a ponadto:

• Materiały duszpasterskie na Tydzień Misyjny: konspekty nabożeństw misyjnych (wkładka)
• O spotkaniu rodzin misjonarzy
• z orędzia Benedykta XVI na Niedzielę Misyjną
• O projekcie kupna agregatu prądotwórczego dla ks. Kazimierza Bukowca na Madagaskarze

◊  WIADOMOŚCI MISYJNE NR 22 (PDF)  ◊

∞ ◊  ∞

Aktualne wydanie „Wiadomości Misyjnych” można otrzymać w parafiach Misjonarskich i kołach misyjnych.  Można go także zamówić w Sekretariacie Misyjnym i zostanie wysłany na wskazany przez Państwa adres.  Zamówienia  składać za pośrednictwem poczty elektronicznej  pisząc na adres: sekretariatmisyjny@misjonarze.pl

Można także wysłać zamówienie korzystając z poniższego formularza:

cforms contact form by delicious:days

W szczegółach, w aktualnym numerze Biuletynu Sekretariatu Misyjnego przeczytamy:

♦ ”Dziel swój chleb ze zgłodniałym…(str. 2)
Ksiądz Marek Maszkowski CM prezentujeze swojej kolejnej dziesięciodniowej wyprawy misyjnej do buszu.

♦ Wywiad z Ks. Januszem Zwolińskim (str. 12)
W trzeciej części wywiadu rzeki udzielonego Klerykom Misjonarskiego Seminarium na Stradomiu dowiadujemy się o doświadczeniach i przezyciach ks. Janusza jako pierwszego Wizytatora Prowincji Kongo w czasie wojny domowej i obalenia dyktatury Mobutu w latach 1996/1997.

♦ Nieznana jeszcze Ameryka Środkowa (str.23)
Ks, Rafał Brukarczyk CM, misjonarz w Hondurasie, przybliża nam Amerykę Środkową jakiej z pewnością większość z nas nie zna i o jakiej mało słyszymy.

♦ ”Vincentiana” i misje (str. 32)
VINCENTIANA to organizowany 27 lat przez kleryków Misjonarskich przegląd muzyki religijnej, w którym rokrocznie uczestniczy kilkaset młodych ludzi. Tematyka misyjna jest w jego trakcie również prezentowana. Przeczytaj w jaki sposób.

.

◊  WIADOMOŚCI MISYJNE NR 21 (PDF)  ◊

∞ ◊  ∞

Dwudziesty pierwszy, najnowszy  numer „Wiadomości Misyjnych” można otrzymać w parafiach Misjonarskich i kołach misyjnych.  Można go także zamówić w Sekretariacie Misyjnym i zostanie wysłany na wskazany przez Państwa adres.  Zamówienia  składać za pośrednictwem poczty elektronicznej  pisząc na adres: sekretariatmisyjny@misjonarze.pl

Można także wysłać zamówienie korzystając z poniższego formularza:

cforms contact form by delicious:days

“Pierwszy numer

♦ ”Boże Narodzenie na Tajwanie” – list ks. Pawła Wierzbickiego CM (str. 3): “…W 2005 r. przeniosłem się do Pekinu, lecz ostanie Boże Narodzenie przeżyłem znów wśród wiernych na Tajwanie, spośród których wielu to moi przyjaciele i znajomi. Tajwan należy do strefy podzwrotnikowej i na- wet zimą temperatura nie spada poniżej zera, tak więc Tajwańczycy spędzają święta w cieple (około 20°C) i słonecznej pogodzie. Ze względów praktycznych Pasterkę rozpoczyna się dużo przed północą, najczęściej pomiędzy godz. 20.00 a 22.00; przemawia za tym troska o starsze osoby, które stanowią spory procent parafian, jak również dlatego, że na Tajwanie 25 grudnia nie jest dniem świątecznym…”

♦ List z Madagaskaru ks. Marka Maszkowskiego CM – “By mogli nawet dwa razy do roku zbierać ryż” (str. 7): “…Wysiłki misjonarzy, katechetów muszą być wspierane łaską Bożą, która bardzo skutecznie działa za Waszym pośrednictwem. Większość chrześcijan nie może się zdecydować na zawarcie sakramentu małżeństwa z różnych względów. Zwyczaj malgaski «taha» (jedna lub dwie krowy ofiarowane rodzicom panny młodej) uwiarygodniają małżeństwo w tamtejszej społeczności. Zaś argumenty, że są już dzieci a nawet wnuki, nie zawsze trafiają. Czyżby to mała wiara, brak tradycji chrześcijańskiej czy po prostu lęk przed zmarłymi przodkami, którzy przecież nigdy nie słyszeli Dobrej Nowiny? Rozmowy z nimi najczęściej kończą się obietnicą nieokreśloną w czasie…”

♦ Wywiad z ks. Januszem Zwolińskim CM (str. 13): który “…Pracował jako misjonarz przez blisko 30 lat. Obecnie jest superiorem misjonarskiego domu w Thesalonikach w Grecji. Poprosiliśmy księdza Janusza o garść refleksji na temat misji, jego osobistych doświadczeń, sytuacji Kościoła i Zgromadzenia Księży Misjonarzy w Kongo…”

♦ Moja droga do Chin – opowiadanie ks. Andrzeja Stepańczuka CM” (str. 21): “…Do Chińskiej Prowincji Tajwan przybyłem 26 czerwca 2002 roku. To tu znajduje się dom Prowincji Chińskiej. Tajwan to wyspa oddalona 120 km od kontynentu azjatyckiego… Misjonarze na tej wyspie ewangelizują na północy, południu i zachodzie. W większości prowadzą parafie i misje (jest ich około 30). Ponad 30 lat temu zapoczątkowali opiekę nad dziećmi, szczególnie nad upośledzonymi oraz szkołę dla ponad 800 uczniów. Prowadzą też misje wśród ludności tubylczej… Mój pobyt w prowincji rozpoczął się od nauki języka. Czy można się go nauczyć? Pewien ksiądz dominikanin powiedział: «Uczyć się chińskiego trzeba przez całe życie i trzy dni po śmierci!». To znaczy tak naprawdę nigdy nie da się go nauczyć.

♦ O działalności kół misyjnych:
- Jubileusz w parafii św. Antoniego z padwy w Ignacowie (str. 28)
- w parafii w Niegowici (str. 30)

◊  WIADOMOŚCI MISYJNE NR 19 (PDF)  ◊

∞ ◊  ∞

Aktualne wydanie „Wiadomości Misyjnych” można otrzymać w parafiach Misjonarskich i kołach misyjnych.  Można go także zamówić w Sekretariacie Misyjnym i zostanie wysłany na wskazany przez Państwa adres.  Zamówienia  składać za pośrednictwem poczty elektronicznej  pisząc na adres: sekretariatmisyjny@misjonarze.pl

Można także wysłać zamówienie korzystając z poniższego formularza:

cforms contact form by delicious:days

W aktualnym numerze Biuletynu Misyjnego przeczytamy:

♦ Wywiad z Księdzem Marcinem Wiśniewskim (str. 2)
Ksiądz Marcin Wiśniewski wstąpił do Zgromadzenia Misji w 1965 roku. Po święceniach kapłańskich w 1971 roku wyjechał do pracy misyjnej na Madagaskarze, gdzie prze- bywa do dnia dzisiejszego. Okazją do rozmowy był urlop spędzony w ostatnich tygodniach w Polsce.

♦ List z Hondurasu (str. 27)
Ks. Rafał Brukarczyk CM przesyła podziękowania za dar serca przyjaciół misji, dzięki któremu jego praca misyjna w parafii NMP z Góry Karmel w Sico stanie się łatwiejsza. Dzięki darowi mógł kupić motocykl terenowy.

♦ Spotkanie Rodzin Misjonarzy (str. 28)

♦ O działalności kół misyjnych: (str.29)
- Koło Misyjne Kleryków Zgromadzenia Misji
- Wągrowiec – Zespół Szkół Ponadgimnazjaknych nr 1 im. Stanisława Mikołajczyka

♦ Sprawozdanie z realizacji naszych projektów (str. 32)

♦ W środkowej części numeru umieszczona jest specjalna wkładka przybliżająca Madagaskar i historię obecności polskich Misjonarzy

◊ WIADOMOŚCI MISYJNE NR 18 (4/2010) PDF ◊

∞ ◊  ∞

Aktualne wydanie „Wiadomości Misyjnych” można otrzymać w parafiach Misjonarskich i kołach misyjnych.  Można go także zamówić w Sekretariacie Misyjnym i zostanie wysłany na wskazany przez Państwa adres.  Zamówienia  składać za pośrednictwem poczty elektronicznej  pisząc na adres: sekretariatmisyjny@misjonarze.pl

Można także wysłać zamówienie korzystając z poniższego formularza:

cforms contact form by delicious:days

Zgromadzenie Księży Misjonarzy przeżywa w tym roku szczególny jubileusz: 350 lat narodzin dla nieba świętego Wincentego a Paulo. Jest to czas wpatrywania się na nowo w życie naszego świętego założyciela, aby czerpać z ducha, który go ożywiał inspiracje do kontynuowania jego misji w takim duchu jak on sam to czynił. Jednym z celów i jednym z pierwszych dzieł podjętych przez Zgromadzenie za życia Ojca Założyciela jest działalność misyjna. Z okazji tego jubileuszu pragniemy przybliżyć wszystkim Przyjaciołom Misji udział świętego Wincentego w misyjnym dziele Kościoła.

Czym jest dzieło misyjne? Misjami nazywamy działalność Kościoła wśród narodów i grup gdzie Chrystus i jego Ewangelia nie są jeszcze znane lub gdzie nie ma jeszcze wspólnot chrześcijańskich wystarczająco dojrzałych, aby mogły same zaszczepiać wiarę we własnym środowisku i głosić Ewangelię innym grupom. Znamy stwierdzenie, że cały Kościół jest misyjny i dzieło ewangelizacji jest podstawowym zadaniem Ludu Bożego. Jest to nauczanie Soboru watykańskiego drugiego wypływające z refleksji nad naturą Kościoła, posłannictwem Jezusa Chrystusa, oraz bardzo konkretnymi słowami Chrystusa, które nazywamy nakazami misyjnymi. Od samego początku Kościół jest świadomy obowiązku głoszenia Dobrej Nowiny wszystkim narodom (Mt 28, 19; Łk 24, 45-48), wszelkiemu stworzeniu (Mk 16, 15), aż do skończenia świata (Mt 28, 20). Dlatego posyła misjonarzy i wspiera ich pracę, aby wypełnić wolę Jezusa Chrystusa, swojego Pana i Zbawiciela wszystkich ludzi. Ponieważ cały Kościół jest misyjny wszyscy członkowie Kościoła są w jakiś sposób odpowiedzialni za dzieło misyjne. Ta świadomość towarzyszyła Kościołowi zawsze. Dzięki tej świadomości przybyli do naszej Ojczyzny misjonarze, którzy przynieśli nam Dobrą Nowinę. To dzięki nim, dzisiaj jesteśmy ludźmi wierzącymi.

Od czasu powstania pierwszych wspólnot zakonnych, widzimy, że założyciele czuli się odpowiedzialni w sposób szczególny za włączenie się w sposób konkretny w dzieło misyjne Kościoła. Powstały nawet zgromadzenia zakonne, których pierwszym celem było podejmowanie działalności misyjnej np. Ojcowie Biali, Werbiści, lub też wspieranie tej działalności np. Siostry Klawerianki.

Działalność misyjna znajduje się też wpisana Konstytucje Zgromadzenia Księży Misjonarzy i bierze początek od założyciela, czyli świętego Wincentego a Paulo. Myśl świętego Wincentego obrazującą jego podejście do problemu misji streszczają następujące jego słowa: «Bóg powołuje nas, jako narzędzie swojej ojcowskiej miłości. Nasze powołanie nie polega na gotowości pójścia do jednej parafii czy diecezji, ale do gotowości pójścia na całą ziemię. Po co mamy tam iść? Aby ogarnąć serca wszystkich ludzi miłością Chrystusa, który przyszedł ogień rzucić na ziemię i pragnie, aby on już zapłonął. Jesteśmy powołani nie tylko po to abyśmy kochali Boga, lecz byśmy innych uczyli Go kochać. Nie wystarczy, że sam kocham Boga, jeżeli nie kocha Go mój bliźni. Bóg powołał nas, abyśmy wzniecali Jego miłość wokół nas i na całym świecie, abyśmy jego miłością zapalali wszystkie narody na całej ziemi… Oddajmy się Bogu, abyśmy na całej ziemi mogli głosić świętą Ewangelię». (SV XII, 262-263)

Tak jak w przypadku wszystkiego, co zaleca swoim synom, również w kwestii działalności misyjnej, święty Wincenty, powołuje się na przykład Jezusa Chrystusa. Jezus świętego Wincentego, to Misjonarz posłany przez Ojca, aby przynieść ludziom Dobrą Nowinę o zbawieniu. Święty Wincenty zatrzymuje jak gdyby swój wzrok na Chrystusie, który w pierwszym rzędzie kieruje swe kroki w stronę ubogich. Tych ubogich, do których Wincenty sam kieruje swe kroki, czując się powołany do uczestniczenia w misji Chrystusa, widzi najpierw wokół siebie, na ulicach Paryża, w dobrach państwa de Gondi, w więzieniach, na wioskach opuszczonych przez duchownych. Jego wzrok idzie coraz dalej, przekracza granice swojego kraju, aby wysyłać misjonarzy do Włoch, Irlandii, Szkocji, Polski, Afryki Północnej. Dostrzega wreszcie ubogich również daleko w krajach, które nie znają Chrystusa. Dlatego w 1648 roku wysyła pierwszą grupę misjonarzy na Madagaskar. Misjonarze jadą tam do ubogich materialnie i duchowo, którzy nie znają Chrystusa.

Przekonanie o powołaniu Zgromadzenia do włączenia się w dzieło misyjne Kościoła staje się obecne w głoszonych konferencjach i pisanych listach świętego Wincentego. Na pytanie, co oznacza być misjonarzem, Wincenty odpowiada: być misjonarzem to być posłanym, posłanym przez Boga, aby iść na cały świat i głosić Ewangelię całemu stworzeniu. (SV XII, 27). Misjonarzom, wyjeżdżającym na Madagaskar mówi: Według reguł naszego Zgromadzenia, mamy pracować nad zbawieniem dusz wszędzie gdzie zachodzi taka potrzeba, a przede wszystkim tam gdzie potrzeba misjonarzy jest największa. Dlatego jesteście posłani na Madagaskar. (SV XIII,314).

W kształtowaniu się tego przekonania, nie bez znaczenia jest prośba o podjęcie działalności misyjnej, jaką skieruje do świętego Wincentego Kongregacja Rozkrzewiania Wiary. Pierwsza taka prośba została mu przedstawiona w 1640 roku. Święty Wincenty widzi w niej znak dany od Boga. Opowiada o doświadczeniu przeżytym w czasie sprawowania Mszy świętej. Mianowicie, sprawując Msze świętą odczuł, że za tą prośbą stoi autorytet papieża, który ma władzę posłania każdego kapłana gdzie tylko zechce. Jeżeli papież wyraża życzenie podjęcia pracy misyjnej to trzeba okazać posłuszeństwo. Inaczej, po co miałby mieć taką władzę.

Tak jak w przypadku wszystkich innych dzieł, Wincenty nie działa pochopnie. Pojawią się plany podjęcia pracy misyjnej w Turcji, Brazylii, Persji, Gujanie, Libanie, Chinach, Japonii, Indiach. Ostatecznie konkretny wybór za życia świętego Wincentego padnie na Madagaskar. Była to niezwykle trudna misja do podjęcia. 5 miesięcy po przybyciu pierwszej grupy zmarł pierwszy misjonarz. Kiedy przybyła druga grupa nie zastano nikogo z żyjących, którzy pojechali, jako pierwsi. Kolejna grupa nie dotarła. Misjonarze zginęli w drodze. Wincenty nie zawiesza wysyłania nowych misjonarzy. Za życia świętego wyjechało na Madagaskar 18 misjonarzy. Dotarło na wyspę 8. Tylko dwóch pracowało trochę dłużej. Pozostali zmarli na wskutek chorób. Po śmierci Wincentego wysłano kolejnych 18. 4 z nich zostało zamordowanych.

Odkąd misjonarze podjęli pracę misyjną, święty Wincenty starał się ożywiać ducha misyjnego w Zgromadzeniu. W refektarzu czytano listy misjonarzy. W czasie konferencji rozpamiętywano cnoty zmarłych misjonarzy. Święty Wincenty, aby lepiej rozumieć pracę misjonarzy podjął się przygotowania do chrztu jednego Malgasza, którego przywieziono do Francji. Przyjął jednego Malgasza do Zgromadzenia, który potem, jako brat został posłany na Madagaskar, ale wraz z innymi Konfratrami nie dotarł z powodu ataku na statek, którym podróżowali.

Święty Wincenty, sam niejednokrotnie wyrazi pragnienie udania się osobiście na misje. Powie, że jest to coś, co życzyłby sobie najbardziej. (SV III, 285). W 1658 roku, pod koniec życia święty Wincenty wystosował apel do Konfratrów, prosząc, aby Zgromadzenie pozostało wierne swoim podstawowym dziełom w tym w sposób szczególny podkreślił podejmowanie misji ad gentes. Przestrzegał przed pokusą wycofywania się z tej działalności pod pretekstem odległości, braku powołań, trudności. Przestrzegał także przed Konfratrami, którzy będą mieli zawężone idee pracy misjonarzy tylko do jednego miejsca (SV XII, 92). Dla Wincentego „iść na krańce świata, jako misjonarz to najwspanialsze zajęcie, najbardziej użyteczne i uświęcające, jakie można sobie wyobrazić na ziemi … „ (SV IV, 368-369).

W ciągu prawie 400 lat istnienia, Zgromadzenie Księży Misjonarzy starało się być wierne dziedzictwu pozostawionemu przez swego założyciela. Na prośbę Kongregacji Rozkrzewiania wiary misjonarze podjęli działalność misyjną w Azji, Oceanii, Afryce i obu Amerykach. Wielki znawca świętego Wincentego, ksiądz Andrzej Dodin, powiedział, że prawdziwy syn nie kopiuje swojego ojca w tym, co czyni, ale realizuje jego marzenia. Misjonarze zrealizowali marzenie świętego Wincentego. Patrząc na historię Zgromadzenia widzimy jak poszczególne Prowincje podejmowały pracę misyjną na nowych terenach, na których wkrótce nie tylko Kościół, ale także Zgromadzenie zapuszczało korzenie i stawało się z kolei misyjne. Dzięki tej gorliwej miłości i gotowości podejmowania misyjnych wyzwań Zgromadzenie jest obecne w 76 krajach. Kilka lat temu pojawiła się w Zgromadzeniu nowa forma podejmowania pracy misyjnej. Mianowicie powstały tzw. „misje międzynarodowe”, które w przeciwieństwie do poprzedniej formy opierającej się na poszczególnych prowincjach są organizowane przez Przełożonego Generalnego i na takie misje mogą zgłaszać się bezpośrednio do Generała wszyscy Konfratrzy pragnący podjąć pracę misyjną.

Wśród licznych misjonarzy możemy wymienić tak znane nazwiska jak: Święty Justyn de Jakobis – misjonarz Abisynii, Święty Jan Gabriel Perboire i święty Franciszek Regis Clet – misjonarze i męczennicy Chin, ksiądz Wincenty Lebbe – pionier inkulturacji, na którego pismach opierał się papież Benedykt XV pisząc pierwszą nowoczesną encyklikę misyjną “Maximum Illud”.

Według świętego Wincentego, oddanie się dziełu misyjnemu, musi pochodzić z wielkiej miłości do Jezusa głoszącego Dobrą Nowinę ubogim. Trzeba się niejako zachwycić Jezusem, który przemierza Palestynę, uzdrawia chorych, przebacza grzesznikom, wzywa do nawrócenia, czyniąc wszędzie dobro, współczując wszelkiej biedzie. Pierwsi misjonarze zapamiętali świętego Wincentego, jako człowieka zafascynowanego przykładem Jezusa Chrystusa i kochającego Zbawiciela ze wszystkich swoich sił. Zapamiętali też słowa Wincentego, który mówił, że jego największym ideałem jest niesienie Dobrej Nowiny na krańce świata i że zazdrości tym, którzy mogą udać się w tym celu na krańce świata. (SV XI, 291). To miłość sprawiła, że Syn Boży przyszedł na ziemię. Miłość powinna być zasadniczym czynnikiem sprawiającym, że pragniemy zbawienia wszystkich ludzi i jesteśmy gotowi pójść na krańce świata (SV XII, 265). Wincenty mówi o „stanie miłości” (SV XII, 275), w którym powinni żyć członkowie Zgromadzenia. Gotowość pójścia na krańce świata, aby nieść Dobrą Nowinę tym, którzy jej nie znają była dla Wincentego znakiem powołania do Zgromadzenia. Bez tego pragnienia byłoby błędem wstępowanie do Zgromadzenia (SV II, 256). Wincenty uważa, że zbawienie jest tak wielkim dobrem, że można dla niego poświęcić wszystko nawet życie. Ważne jest, aby umierać z bronią w ręku. Za jednego misjonarza, który odda życie z miłości w służbie Ewangelii, Bóg wzbudzi wielu, którzy dokończą dzieła i dobra, które pozostawił niespełnione (SV XI, 413). Wincenty uczy, że płomieniem miłości jest gorliwość o chwałę Bożą i zbawienie ludzi. Misjonarz posiada miłość, jeżeli odczuwa potrzebę niesienia jej wszystkim narodom. Jeżeli zabraknie tego pragnienia istnieje niebezpieczeństwo, że pojawi się lenistwo, wygodnictwo, nieczułość na potrzeby bliźnich, a te z kolei dla Wincentego są największymi wrogami misji. Miłość i gorliwość powinny być jeszcze uzupełnione dyspozycyjnością, bez której trudno sobie wyobrazić działalność misyjną. Z tej dyspozycyjności Wincenty uczynił nawet warunek przyjmowania do Zgromadzenia. Nie posiadać tej gotowości pójścia na krańce świata oznaczałoby powiedzieć „nie” zamiarom czy planom Boga wobec Zgromadzenia, które jest powołane po to, aby iść tam gdzie jest najbardziej potrzebne. Trudności, które stawiają misje przed misjonarzem są bez większego znaczenia dla misjonarza wolnego od wszelkich przywiązań zwłaszcza dóbr tego świata. To najważniejsze to iść za Jezusem, który nie miał też gdzie głowy skłonić. Święty miał Wincenty miał wiele powodów do radości. Był otoczony Konfratrami, którzy byli gotowi nie bacząc na wiek, na niebezpieczeństwa iść wszędzie tam gdzie Opatrzność Boża wskazywała, że są potrzebni.

Za tych, którzy podjęli chętnie pracę wyznaczaną poza granicami swojego kraju modlił się:

Panie Boże spraw, aby misjonarze przekuwali
w czyn święte uczucia, które wzbudzasz w ich sercach.
Pomnóż owoce ich pracy dla zbawienia dusz.
Błogosław dziełu, do którego ich posłałeś.
Wzmocnij tych, którzy są zmęczeni.
Bądź ich ostoją w ciężkich chwilach i zapłatą
za codzienny trud głoszenia Ewangelii.
Przez Chrystusa, Pana naszego.
Amen.

Ks. Stanisław Deszcz  CM

(homilia wygłoszona w kościele Świętego Krzyża w Warszawie)

W wakacyjnym numerze Biuletynu Misyjnego przeczytamy:

♦ List z Madagaskaru “Relacja z wizyty w buszu” (str. 3)
Na spotkaniach z misjonarzami często pada pytanie: „Jak wygląda dzień misjonarza?” Ks. Marek Maszkowski, od 20 lat misjonarz na Madagaskarze, przysłał nam opis tygodniowej wyprawy do buszu w swojej parafii Manantenina. To coś w rodzaju dzienniczka, z którego dowiadujemy się o odległościach, które musi pokonać, częściowo pirogą, a częściowo pieszo, o radościach ze spotkania z wiernymi na wieczornym różańcu, przy świetle jednej świeczki, o zmęczeniu, które daje o sobie znać powodując zaśnięcie nawet podczas Mszy Świętej. To także opowiadanie o codziennych troskach i marzeniach jego parafian. List ks. Marka to odpowiedź na pytanie o zwykły dzień misjonarza.

♦ List z Papui Nowej Gwinei “Gaz do dechy” (str. 9)
Ks. Włodzimierz Małota pisze do nas z Papui Nowej Gwinei dostarczając świeżych wiadomości o dokonaniach i planach na najbliższą przyszłość. Odkrywamy w jego liście bolesną prawdę rzeczywistości misyjnej, która
ma miejsce, gdy z różnych przyczyn stacja misyjna zostaje zamknięta. Bywa tak, że misjonarz wyjeżdża, a nie ma tam jeszcze wystarczająco dużo miejscowych kapłanów, więc wierni pozostają, np. przez 20 lat, tak
jak to jest w przypadku parafii ks. Włodka, bez kapłana. Ks. Włodek musi nadrabiać wszystkie te zaległości, których by nie było, gdyby misjonarze nieprzerwanie kontynuowali pracę.

♦ Wspomnienia z Haiti “Pod Wiatr” (str. 19)
Praca misyjna to także wychowywanie młodych kandydatów do kapłaństwa i życia zakonnego, którzy „przejmują pałeczkę” po misjonarzach i kierują Kościołem, kontynuując ewangelizację już jako działalność duszpasterską. Ks. Jarosław Lawrenz wspomina swoją pracę w formacji kandydatów do Zgromadzenia Misji na Haiti.

♦ Z listów Siostry Lili na Haiti “Rozwiały się moje użalania się nad sama sobą!” (str. 24)
Kilka miesięcy temu przeżywaliśmy tragedię trzęsienia ziemi na Haiti.  Siostra Lila Cochła SM jest z haitańczykami w tych trudnych chwilach. Bardzo zapracowana, niosąc pomoc dotkniętym katastrofą, znalazła czas, ab podzielić się z nami tym czym żyje na co dzień.

♦ Z listu ks.  Pawła Wierzbickiego – „Er shi lu” Dwadzieścia pieców (str. 34)
Tradycyjnie wsłuchujemy się w głos naszych misjonarzy i pragniemy przyjść im z pomocą w realizacji ich projektów poprzez konkretną pomoc. Tym razem proponujemy wszystkim przyjaciołom misji udział w realizacji projektu realizowanego przez ks. Pawła Wierzbickiego w Chinach.

♦ O działalności kół misyjnych:
- Pabianice, Rodzinny Festyn Misyjny, 27 ix, (str. 27)
- Greenpoint (USA), Wielkopostne spotkanie wsplnoty przyjaciół Misji (str. 29)

∞ ◊  ∞

◊ WIADOMOŚCI MISYJNE NR 17 (3/2010) PDF ◊

Aktualne wydanie „Wiadomości Misyjnych” można otrzymać w parafiach Misjonarskich i kołach misyjnych.  Można go także zamówić w Sekretariacie Misyjnym i zostanie wysłany na wskazany przez Państwa adres.  Zamówienia  składać za pośrednictwem poczty elektronicznej  pisząc na adres: sekretariatmisyjny@misjonarze.pl

Można także wysłać zamówienie korzystając z poniższego formularza:

cforms contact form by delicious:days

Oddajemy do Waszych rąk kolejne «Wiadomości Misyjne» – Biuletyn Sekretariatu Misyjnego Zgromadzenia Księży Misjonarzy, pierwszy numer w 2010. Jak sami zauważycie zmieniła się szata graficzna, ale przede wszystkim objętość. Ufamy, że te zmiany przypadną wam do gustu i jeszcze bardziej zachęcą do zapoznania się problematyką misji zagranicznych i przybliżą pracę naszych misjonarzy.

W obecnym numerze «Wiadomości Misyjnych» można znaleźć między innymi:

• Wywiad z Księdzem Stanisławem Wnukiem i Księdzem Józefem Klatką, długoletnimi misjonarzami na Madagaskarze. Nasi misjonarze na Czerwonej Wyspie będą obchodzić w tym roku 40-lecie pracy misyjnej.
• List z Chin (jaka szkoda, że nie możemy publikować wszystkiego co pragnęlibyśmy na temat pracy misyjnej w tym kraju).
• List Księdza Włodzimierza Małoty z Papui Nowej Gwinei, który z prawdziwym entuzjazmem młodego misjonarza stara się przywrócić do życia rozległą parafię pozbawioną kapłana przez 20 lat.
• Wiadomości z działalności Kół Misyjnych, które zechciały podzielić się z nami swoją działalnością.

Życzymy przyjemnej lektury!

◊  WIADOMOŚCI MISYJNE NR 15 (1/2010) ◊

Podobnie jak w poprzednich latach, Ojciec Generał skierował do wszystkich Konfratrów Zgromadzenia Misji apel misyjny. List dostarcza informacji o naszych misjach międzynarodowych i misjach poszczególnych prowincji, które potrzebują nowych misjonarzy. Ojciec Generał informuje także o nowych prośbach, które zasługują na szczególną uwagę: « Duża liczba misji, które nam zostały powierzone domaga się donośnym głosem większej pomocy i obecności głosicieli Ewangelii. Otrzymaliśmy również nowe prośby biskupów, którzy bardzo potrzebują duszpasterzy.»

CONGREGAZIONE DELLA MISSIONE
CURIA GENERALIZIA
Via dei Capasso, 30 Tel. (39) 06 661 3061
00164 Roma – Italia Fax (39) 06 666 3831
e-mail: cmcuria@cmglobal.org

APEL MISYJNY

Październik 2009

Do wszystkich członków Zgromadzenia Misji

Drodzy Konfratrzy,

Łaska i Pokój naszego Pana Jezusa Chrystusa niech będzie w waszych sercach teraz i zawsze!

Na ten jubileuszowy rok 350 rocznicy narodzin dla nieba naszych świętych założycieli, wybraliśmy jako temat przewodni «Miłość i Misja». Jesteśmy więc wezwani do refleksji i pogłębienia naszej duchowości wincentyńskiej w i poprzez dar miłości dla misji. To, czego oczekuję od tego listownego apelu misyjnego, to to, że Konfratrzy Zgromadzenia Misji otworzą swoje serca i pomyślą poważnie czy tak lub nie nasz Pan ich powołuje do realizacji powołania misjonarskiego w jednej z misji wymienionych poniżej, które potrzebują misjonarzy.

Jeden z młodych Konfratrów napisał: «nie jest łatwo podjąć decyzję opuszczenia swojej Prowincji pochodzenia w celu nowego doświadczenia misjonarskiego». Ważnym jest modlitwa, rozeznanie, uważne wsłuchiwanie się w głos Boga w swoim sercu, a następnie z prostotą porozmawianie ze swoim Wizytatorem, aby on też dopomógł w rozeznaniu, do jakiego rodzaju służby Bóg powołuje Cię w Zgromadzeniu Misji. Głód miłości jest ogromny w całym świecie. Duża liczba misji, które nam zostały powierzone domaga się donośnym głosem większej pomocy i obecności głosicieli Ewangelii. Otrzymaliśmy również nowe prośby biskupów, którzy bardzo potrzebują duszpasterzy.

Zacznę od naszych własnych misji międzynarodowych i kilku innych misji skąd nadchodzi najwięcej próśb. Następnie, jak zazwyczaj, przedstawię potrzeby naszych Prowincji, które posiadają tereny misyjne a którym brakuje misjonarzy. Jeżeli nie możesz się ofiarować, aby wyjechać na misje, być może możesz wyrazić swoją miłość poprzez konkretny dar. Dodatkowe informacje znajdują się na końcu tego listu. Nawiązując do tego, co napisał ksiądz Helder Camara, inny młody Konfrater powiedział ostatnio: «Nikt nie jest aż tak biedny, aby nie mógł nic ofiarować, nikt nie jest aż tak bogaty, aby nic nie potrzebował»

MISJE MIEDZYNARODOWE

Papua Nowa Gwinea

Ksiądz Włodzimierz Małota pisze: «Jestem pierwszym kapłanem mieszkającym na stałe w parafii Matki Boskiej Fatimskiej w Woitape od dziewiętnastu lat. Organizacja parafii i duszpasterstwo było już w zaniku. Dzisiaj staram się odbudować w pierwszym rzędzie duszpasterstwo. Rozpocząłem na nowo regularne wizyty we wszystkich wioskach rozproszonych po górach i w buszu. Wiele osób starszych, ze łzami w oczach, może po raz pierwszy od dwudziestu lat przyjąć sakramenty święte i umrzeć w łasce uświęcającej. Odbudowuję także stacje misyjną zaniedbaną przez ostatnie dwadzieścia lat…

O strony duchowej, przeżywam doświadczenie zmartwychwstania ubogiej parafii w regionie najdalej oddalonym. Czy można przeżyć coś bardziej wincentyńskiego?

Woitape jest położone w górach Goilala i można do niego dotrzeć tylko awionetką lub helikopterem. Wszystkie materiały muszą być transportowane drogą powietrzną. Misja katolicka leży w pięknej dolinie. Wioski są rozrzucone w górach i można do nich dotrzeć tylko piechotą.

Pogodę określa pora sucha i deszczowa klimatu górskiego. Temperatura dochodzi do 30°C w ciągu dnia i spada do 0°C w nocy.

Oficjalnie zarządzamy także parafią świętego Marcina Porres w Kosipe. Dotarcie tam wymaga jednego dnia marszu. Stacja misyjna została tam kompletnie zniszczona w 1997 roku przez pożar. Duszpasterstwo w praktyce nie istnieje i czeka na kapłana, który zostanie na miejscu na stałe. Na terenie tej parafii dotarłem do wioski, w której po raz ostatni widziano kapłana 60 lat temu. Jest więcej takich miejscowości, które oczekują kapłana gotowego i potrafiącego iść pieszo i głosić Ewangelię najuboższym z ubogich w Papui nowej Gwinei.»

Seminarium pod wezwaniem Ducha Świętego w Bomana jest seminarium diecezjalnym położonym na obrzeżach Port Moresby, stolicy Papui Nowej Gwinei. Obecnie jest w nim 38 kleryków i tylko dwóch formatorów. Konieczność znalezienia więcej formatorów jest bardzo ważna i pilna, ponieważ pracy jest coraz więcej. Rok temu o tej porze było w seminarium czterech formatorów, w tym dwóch Konfratrów – księża Rolando Santos z Filipin i Tulio Cordero z Dominikany. Ksiądz Tulio opuścił seminarium w zeszłym roku, aby objąć obowiązki Wizytatora Prowincji Portoryko, natomiast ksiądz Rolando Santos wyjechał, aby objąć obowiązki głównego sekretarza Konferencji Biskupów Papui Nowej Gwinei i Wysp Salomona. W tym czasie, drugi kapłan diecezjalny – formator, podjął studia w Rzymie. W rezultacie obecnie w seminarium jest tylko ksiądz Justin Eke, nasz Konfrater z Nigerii oraz rektor seminarium ksiądz Peter Artiken.

Kościół w Papui Nowej Gwinei rozwija się podejmując wyzwania, jakim młody Kościół musi stawić czoła. Wśród nich, dyscyplina et wierność obowiązkom duchownych. Ostatnie doświadczenia pokazują, że potrzebne jest podjęcie formacji kleryków przygotowujących się do podjęcia misji w nowym wymiarze. W Kościele Papui Nowej Gwinei jest czymś często spotykanym, że kapłan w pierwszych trzech latach kapłaństwa zostaje suspendowany, przenoszony do laikatu, opuszcza kapłaństwo. Ta rzeczywistość wzbudza niepokój, jeśli chodzi o przekonania osób, których to dotyczy. Biorąc pod uwagę tę sytuacje, potrzeba Konfratrów jest odczuwana więcej niż wtedy, kiedy podejmowaliśmy obowiązki w seminarium, kiedy było bardzo trudno znaleźć kapłana miejscowego, aby objął obowiązki, które spełniali księża Santos i Tulio. Seminarium potrzebuje Ojca duchownego i kogoś, kto mógłby służyć pomocą w rozeznawaniu powołania a także poradą psychologiczną. Biskupi Papui Nowej Gwinei oczekują, że zwiększymy naszą obecność, aby pomóc budować Kościół, zaczynając tak jak to czynił święty Wincenty od formacji duchownych.

Biskup Gilles pisze z Kiunga: «Zwracam się na nowo do Ojca odnośnie dwóch próśb, które przedstawiłem kilka lat temu po wizycie w Kurii. Ksiądz Roland Santos powiedział mi, że będzie pracował w naszej diecezji, ale następnie został zamianowany sekretarzem generalnym naszej Konferencji Biskupów. Moje dwie prośby pozostają aktualne: o jednego kapłana do kierownictwa duchowego moich kapłanów i drugiego, aby kierować domem formacji, w którym chcemy przygotowywać kandydatów do seminarium. Zdaję sobie sprawę, że wasze potrzeby i prośby są liczne, ale jedynym sposobem znalezienia kapłanów jest na nowo o nich prosić. Proszę nas nie zapominać». Językami są angielski i angielski pidgin.

Wyspy Salomona.
Ksiądz Greg Walsh, superior na Wyspach Salomona prosi: «Pragniesz służyć Kościołowi żywemu i dynamicznemu, siać w nim ziarno, które przyniosłoby plon w przyszłości? Tutaj na Wyspach Salomona Zgromadzenie Misji ma ten przywilej formowania przyszłej generacji kapłanów i służyć wspólnocie pragnącej pogłębić wiarę. Potrzeby są ogromne i jesteśmy przekonani, że będziesz szczęśliwy móc pracować z twoimi braćmi. Przyjedź na jeden semestr, na jakiś czas lub na długie lata. Potrzebujemy koniecznie Konfratrów, aby wykładać w seminarium, zwłaszcza, że seminarium zostało ostatnio powiększone i obejmuje pełny cykl studiów. Najbardziej potrzeba profesorów Pisma świętego i teologii moralnej. Naprawdę chcielibyśmy mieć Konfratrów mogących wykładać te przedmioty. Są również duże możliwości różnej pracy duszpasterskiej, edukacji dorosłych, duszpasterstwa powołań do Zgromadzenia oraz misji parafialnych w odległych wspólnotach. Bardzo gorąco zapraszamy. (Priorytety: Seminarium świętego Imienia Maryi ; pozostałe formy pracy w porządku ważności jak już widzieliśmy : Dom Formacji Red Beach, Parafia Dobrego Pasterza, Centrum apostolskie Nazareth, wioski Burns Creek. Więzienie Honaira. Nowe możliwości : parafia w pobliżu diecezji Auki (diecezja o największej liczbie ludności i najbardziej żywotna na Wyspach Salomona), formacja naszych seminarzystów (obecnie studenci są wysyłani na wyspę Fidżi). Planujemy zrealizowanie projektu «Doświadczenie Wysp Salomona», aby dać możliwość Konfratrom zobaczenia tutejszych potrzeb i żeby sami mogli rozeznać ich odpowiedź oraz poinformować innych o ich doświadczeniu.
Językiem jest angielski i pidgin.

El Alto, Boliwia.
Wielu z was pamięta, że w jednym z moich sprawozdań z zebrań rady, ogłosiłem restrukturyzacje naszej misji w El Alto w Boliwii. Ta restrukturyzacja jest obecnie zakończona. Naszą troską było takie rozmieszczenie Konfratrów, aby byli bliżej siebie i mogli wzajemnie się wspierać oraz realizować wymagania naszych Konstytucji: być wspólnotą dla misji. W konsekwencji musieliśmy opuścić jedną z trzech parafii, które obsługiwaliśmy w El Alto. Dwóch Konfratrów będzie odtąd na jednej parafii i dwóch na drugiej. Jeden Konfrater należący do tej czwórki, ksiądz Aidan Rooney z Prowincji wschodniej Stanów Zjednoczonych przybył 28 września i dołączył do księdza Diego Plá w Mocomoco.  Superior, ksiądz Anibal Vera zamieszka z księdzem Cyrylem de Nanteuil w Italaque. Pod koniec tego roku jeden z tych misjonarzy, ksiądz Abdo Eid, powróci do swojej Prowincji pochodzenia po dziesięciu latach ofiarnej służby na misji El Alto, z nadzieją, że po odpoczynku będzie mógł przeżyć w najbliższej przyszłości nowe doświadczenie misyjne gdzie indziej. Jestem wdzięczny księdzu Abdo za jego ofiarność, której dał dowody podczas tych wszystkich lat w El Alto, ze szczególnym uwzględnieniem tego, co uczynił dla naszych seminarzystów z La Paz, El Alto, jak również za jego pracę wśród studentów uniwersytetu.

Jak już było ogłoszone w poprzednim cyrkularzu, otwieramy nową misje w Cochabamba. 7-go października odwiedził nas arcybiskup z Cochabamba, aby omówić dodatkowe szczegóły dotyczące nowej misji, gdzie mamy nadzieję posłać co najmniej trzech Konfratrów, wśród których byłby Dyrektor Sióstr Miłosierdzia Prowincji Boliwii. Zwracam się z apelem o czwartego misjonarza dla tego domu, ponieważ słuchając arcybiskupa i jego wikariusza odpowiedzialnego za duszpasterstwo, doszedłem do wniosku, że potrzeby i praca są ogromne. Konfratrzy, którzy pracują na tej misji współpracują również z Siostrami Miłosierdzia, które mają w regionie cztery domy, jak również z innymi grupami Rodziny Wincentyńskiej zwłaszcza z ze wspólnotą Wincentyńskiej Młodzieży Maryjnej z Hiszpanii.

Językiem w El Alto i Cochabamba jest hiszpański oraz aymara w El Alto i quechua w Cochabamba.

NOWE MISJE

Angola.
Ostatnio otrzymałem list jednego z biskupów w Angoli, który pisze : «zostałem mianowany biskupem diecezji Mbanza Congo w Angoli. Wizytując diecezje byłem zdumiony brakiem księży diecezjalnych oraz misjonarzy. Oto kilka informacji dotyczących diecezji położonej na północy Angoli. Powierzchnia w km²: 39 459. Mieszkańcy: 676 400. Katolicy : 339 300. Parafie : 6. Księża diecezjalni : 6. Księża zakonni 13. Siostry zakonne : 33. Jak można zauważyć misjonarze są nieliczni. Aby pomóc katolikom i innym, piszę do Was z ufnością i pokorą licząc na obecność waszego Zgromadzenia w naszej diecezji, w celu podjęcia misji ad gentes lub dyrekcji naszego małego seminarium. Mając nadzieję na pozytywną odpowiedź z waszej strony, pozdrawiam bardzo serdecznie. Z góry dziękuję za waszą wspaniałomyślność i dyspozycyjność. Vicente Carlos Kiaziku, OFM Cap. Biskup z Mbanza Congo ».
Językiem jest portugalski.

MISJE POSZCZEGOLNYCH PROWINCJI

Misja w parafii Santiago Apóstol, Amubri,Talamanca, Kostaryka.
William Benavides Araya informuje: «Parafia jest usytuowana w górzystym regionie Talamanca. Na terenie parafii mieszka 10 000 tubylców Bribris et 3 000 Cabécares. Teren obejmuje 33 wspólnoty w dystrykcie Bratsi i Telire. Centrum parafii znajduje się w Amubri i aby tam dotrzeć trzeba udać się do Suretka (kanton Talamanca w Prowincji Limón), przeprawić się barką przez rzekę Telire i Lari, następnie iść pieszo 8 kilometrów (teraz jest już możliwość przebycia tej trasy autobusem). W Amubri istnieją środki komunikacji, transportu publicznego, elektryczność, woda bieżąca, radio, szkoła, gimnazjum, ośrodek zdrowia, dostęp do internetu. Nasz lud jest bardzo prosty: ludzie są otwarci i hojni, jednocześnie roztropni w swoim sposobie reagowania i przywiązani do swoich zwyczajów. Typowa rodzina składa się z matki i dzieci lub babci i wnuczków; ojciec jest na ogół nieobecny. Młodzieży podoba się społeczeństwo konsumpcyjne: hedonizm, konformizm szybko zapominając o zwyczajach i tradycji. Liczymy na współpracowników pastoralnych w różnych wspólnotach, ich pozycja liderów jest fundamentem. Gdy chodzi o religię, większość przyznaje się do katolicyzmu, ale sekty próbują odebrać nam teren. Kościół jest słaby i nie wszyscy czują się za niego odpowiedzialni. Niemniej spotyka się głęboko wierzących i pragnienie postępu. Vice Prowincja Kostaryki prosi Zgromadzenie Misji na całym świecie o misjonarzy, którzy chcieliby dzielić się wiarą z mieszkańcami, Talamanki, aby ci nasi bracia i siostry mogli cieszyć się przywilejem głębszego poznania Królestwa Bożego.»

Otrzymaliśmy prośbę Vice wizytatora Kostaryki, księdza Oskara Mata, który prosi o doświadczonego Konfratra do pracy w formacji w domu formacyjnym w Ipís. Dom formacji znajduje się w ubogiej części miasta, gdzie zarówno studenci jak i formatorzy mogą udzielać się także w duszpasterstwie. W tym domu mieszka dyrektor ruchu misyjnego świeckich oraz promotor powołań.
Językiem jest hiszpański.

Kuba.
Kolejny raz zwracam się z apelem dotyczącym naszej małej Prowincji na Kubie, która ciągle potrzebuje nowych misjonarzy. Dzięki Bogu, w tym roku przybył nowy misjonarz. Jest nim ksiądz Angel Garrido, z Prowincji Madryckiej w Hiszpanii, który przez wiele lat pełnił posługę misyjną na Madagaskarze. Prowincja kubańska liczy bardzo mało Konfratrów, którzy pracują bardzo dużo, jednak biorąc pod uwagę ich wiek, potrzebują wsparcia młodszych Konfratrów.
Językiem na Kubie jest hiszpański.
Potrzebna jest adaptacja do warunków politycznych i socjalnych jedynych w swoim rodzaju.

Honduras.
Prowincja Barcelony prosi o pomoc dla misji w Hondurasie. Obecnie misję wzmocnili dwaj Konfratrzy z innych Prowincji: Ksiądz Miguel Angel Renes z Prowincji Madryckiej i ksiądz Alexander Cortez z Prowincji Ameryki Centralnej. Bycie z wiernymi w tym czasie przemian politycznych jest szczególnie ważne. Misja obejmuje dużą liczbę dzieł, w których zaangażowani są wierni świeccy.
Językiem jest hiszpański i moskitia.

Niedawno otrzymałem prośbę nowego wizytatora Prowincji Kongijskiej, księdza Stanisława Zontaka, który prosi o Konfratra z doświadczeniem pracy w formacji. Prowincja kongijska cieszy się dużą liczbą powołań, ale Konfratrzy są na ogół młodzi i nie mają doświadczenia w pracy formacyjnej. Dlatego wizytator przesyła naglący apel.
Językiem jest francuski.

Chiny odnawiają nieustannie prośbę o tworzenie wspólnoty międzynarodowej w Prowincji Tajwan. Chciałbym skierować szczególny apel do Konfratrów o uczestniczenie w nowym doświadczeniu w Chinach Kontynentalnych gdzie obecnie pracuje trzech Konfratrów: Polak – Ksiądz Paweł Wierzbicki, Amerykanin – Ksiądz Tom Sendlein, Holender – ksiądz Henk De Cuijper.

W ubiegłym roku, zgłosił się jeden misjonarz z Prowincji Filipin, ksiądz Francis Cruz, który także pracował w Chinach Kontynentalnych, oraz jeden Konfrater z Prowincji irlandzkiej, ksiądz Padraig Regan, który przebywał tam przez sześć miesięcy. Wspólnie z Prowincją chińską, zwróciłem się z prośbą do Konferencji Azji i Pacyfiku, w celu przestudiowania procesu przygotowania do ewangelizacji Chin Kontynentalnych, jak to czyni wiele Zgromadzeń na świecie. Ksiądz Padraig napisał, że są powołania. Mając dużo cierpliwości, idąc w dobrym kierunku, z odpowiednim planem promocji powołań, możemy przyciągnąć młodych chińczyków, którzy mają powołanie, aby poświęcić się ewangelizacji ubogich.

Następna prośba, która powraca regularnie pochodzi z Wiceprowincji Śśw. Cyryla i Metodego, gdzie można mówić o prawdziwym wyzwaniu i obiecującej sytuacji dla misjonarzy. Prowincja ma nadzieję na powołania z terenu Ukrainy i Białorusi, ale nie na tyle szybko, aby odpowiedzieć na liczne potrzeby. Niektórzy misjonarze powrócili do swoich Prowincji macierzystych. Członkowie Zgromadzenia mogą wiele nauczyć się od poprzedniego wizytatora i weterana misji, księdza Paul Roche, który po zakończeniu kadencji wizytatora, pozostał na misji proponując się do pracy na Syberii. Czy znajdą się inni młodzi Konfratrzy, gotowi poświęcić się, aby służyć tej części świata, która pragnie poznać miłość Boga poprzez wiarę katolicką?
Językiem wspólnym Konfratrów viceprowincji jest rosyjski.

Kolejną Prowincją, która jest terenem misyjnym i która prosi o misjonarzy jest Madagaskar. To nasza pierwsza misja gdzie święty Wincenty zaczął wysyłać misjonarzy. Prowincja Malgaska zwróciła się z prośbą do Prowincji paryskiej o misjonarzy wietnamskich. Wietnam to region błogosławiony przez Boga gdzie są liczne powołania.
Językiem jest francuski i malgaski.

Inną Prowincją misyjną, która nadal potrzebuje misjonarzy jest Mozambik. W Mozambiku pracują Konfratrzy portugalscy, meksykańscy, i z radością informuję, że inne Prowincje i viceprowincje afrykańskie wspierają misje w Mozambiku. Ostatnio udało się do Mozambiku dwóch młodych Konfratrów z Prowincji nigeryjskiej, księża Gabriel Ugwunwangwu i Nicholas Ikpeme, oraz Konfratrzy z Etiopii, Brazylii i Konga. W Mozambiku ma także swoją misję Prowincja Salamanki: Nacala, gdzie obecnie ma swoją wspólnotę Maryjna Młodzież Wincentyńska jest dwóch Konfratrów, jeden z Hiszpanii i jeden z Erytrei. Ta misja potrzebuje conajmniej jeszcze jednego Konfratra, aby wspólnota mogła lepiej wypełniać swoje zadania.
Językiem jest portugalski oraz inne języki lokalne.

A może Gwinea Równikowa. MISEVI Hiszpania zamierza otworzyć w tym kraju nową wspólnotę. Pomocy udzielą im miejscowe Siostry Miłosierdzia. Wszyscy oni mają nadzieję, że Zgromadzenie Misji dołączy się do ich akcji misyjnej.
Językiem jest hiszpański.

Kończę ten apel pierwszą częścią naszej modlitwy jubileuszowej 350 rocznicy narodzin dla nieba naszych założycieli:
Panie Boże Wszechmogący, Ojcze ubogich, Ty dajesz nam łaskę uroczystego obchodzenia 350 rocznicy narodzenia dla nieba świętego Wincentego i świętej Ludwiki. Dziękujemy Ci za tę bezgraniczną łaskę. Przez ich orędownictwo spraw, że pozwolimy w pełni przemienić się przez Ducha, którego im dałeś. Duch Miłości niech napełni nasze ser4ca i umysły, abyśmy kochali naszych braci i siostry pozostawionych samym sobie i odrzuconych przez ludzi: miłością nieskończenie twórczą, łagodną, wrażliwą, miłosierną i dostrzegającą ich potrzeby.

Pomóż nam uczynić naszą wiarę mocną i pokorną, w świecie, który wydaje się być daleki od Ciebie, a który tak bardzo Ciebie pragnie. Spraw, abyśmy byli znakiem nadziei dla wielu, tak jak nim byli święty Wincenty i święta Ludwika.

Wasz brat w świętym Wincentym
G. Gregory Gay, C.M.
Przełożony Generalny

Informacje dla tych, którzy się zgłaszają :
Jeżeli po odpowiednim czasie rozeznania, czujesz się powołany, aby dobrowolnie podjąć posługę misyjną, proszę o napisanie listu i wysłanie go do Rzymu przed 27 listopada 2009.
Znajomość języka, jest z pewnością ważna, ale nie jest konieczna. Misjonarzom będzie dany czas na naukę języka i kultury. Szczegóły różnią się w zależności od misji, na którą Konfrater jest posyłany.
Mimo, że nie stawiamy granic wieku, ważnym jest, aby kandydat cieszył się dobrym zdrowiem i posiadał pewną zdolność inkulturacji.
Konfratrzy, którzy zgłaszają się dobrowolnie na misje, muszą o tym poinformować ich wizytatora. Ja ze swej strony także będę rozmawiał z wizytatorem.
Twój list powinien zawierać informacje o Tobie, o twoim doświadczeniu kapłańskim, informacje o twojej znajomości języków i Twojej formacji. List powinien także wyrazić Twoje szczególne zainteresowania, na przykład, na którą misję pragnąłbyś być posłany…
Nawet jeżeli już pisałeś w przeszłości, proszę na nowo napisać. Doświadczenie pokazuje, że Konfratrzy, którzy nie są chętni dzisiaj mogą nimi być jutro.
Jeżeli nie możesz wyjechać na misje, Twoja udział finansowy może oczywiście wyrazić Twoją gorliwość dla misji. Każdego roku około 15 wybranych Prowincji potrzebuje pomocy materialnej, aby realizować swoją misje i szukając w VSF (Fundusz Solidarności Wincentyńskiej) dotacji na realizację, mikroprojektów, które kosztują 5000 $. Dotacje mogą być przyznane przez VSO szybko (przez pośrednictwo Kurii) przy minimum formalności papierkowych. VSO informuje o owocach przyznanych dotacji w biuletynie kwartalnym (do wglądu na www.famvin.org/vso). Źródło dotacji dla mikroprojektów wysycha. Wystarczy jeszcze na jeden rok. Ofiary na VSF są jedynym źródłem finansowania dotacji na realizacje mikroprojektów.