Podczas pierwszego konsystorza, któremu przewodniczył, jako nowy papież, powiedział: Największą troską mego serca są misje. Kilkanaście lat później, pisząc najnowszą encyklikę misyjną „Redemptoris Missio” wyznał: “Od samego początku mojego pontyfikatu zdecydowałem się podróżować aż po krańce ziemi, by dać wyraz tej trosce misyjnej, i właśnie bezpośredni kontakt z ludami, które nie znają Chrystusa, przekonał mnie bardziej, jak pilna jest ta działalność.”

Podróże misyjne

Jego troska o misje znalazła swoje odzwierciedlenie w podróżach apostolskich, które śmiało możemy nazwać „podróżami misyjnymi”. Podczas swojego pontyfikatu papież odwiedził ponad 100 krajów na wszystkich kontynentach. Przebył ponad milion kilometrów. Wszędzie niósł Chrystusa i ukazywał Go, jako Zbawiciela świata. Wśród krajów odwiedzanych były kraje i tereny nazywane misyjnymi. Czyli tereny, gdzie Dobra Nowina jest głoszona tym, którzy jej jeszcze nie znają, gdzie wiara nie jest jeszcze zakorzeniona na tyle, by Kościoły lokalne mogły samodzielnie dalej prowadzić dzieło ewangelizacji.

W tych krajach papież głosił Dobrą Nowinę i wartości Królestwa Bożego. Zwracał uwagę na pozytywne wartości kultury każdego narodu i zachęcał do wydobycia z niej ziaren prawdy, wyrażania poprzez nie wiary i ubogacanie nimi całego Kościoła. Całując ziemię po przybyciu do tych krajów, oddawał cześć śladom Boga na danej ziemi. Wiele z tych krajów odwiedził dwa i więcej razy. Podczas każdej podróży do krajów misyjnych papież znajdował czas, aby spotkać się z misjonarzami, doceniając w ten sposób ich trud. W jego niezwykle zajętym programie miał czas, aby poświęcić choć chwilę misjonarzom polskim. Doświadczyłem tego podczas drugiej podróży papieża do Zairu (dziś Demokratyczna Republika Konga) w 1985 roku, kiedy to po Mszy Świętej sprawowanej 15 sierpnia w Kinszasie, papież przyjął Polaków na audiencji.

Podczas podróży misyjnych spotykał się z ludźmi reprezentującymi wszystkie środowiska: przywódcami państw, parlamentarzystami, duchownymi, osobami konsekrowanymi, wyznawcami innych religii, chorymi i cierpiącymi, młodzieżą i dziećmi, bogatymi i ubogimi, intelektualistami i robotnikami. Zdarzało się, że kazał kierowcy zmienić trasę przejazdu, czy zatrzymać się w nieprzewidzianym przez protokół miejscu, aby osobiście zobaczyć i spotkać się z mieszkańcami slumsów. Spotykając się z najuboższymi mówił im, iż przybył do nich nie z ciekawości, ale dlatego że ich kocha. Przemierzał tysiące kilometrów, by dotrzeć do krajów, gdzie chrześcijanie stanowią większość, jak i do tych gdzie stanowią oni niewielki procent. Był w największym katolickim kraju, jakim jest Brazylia, a także w Islandii, gdzie katolików jest zaledwie dwa tysiące. Wielkim wydarzeniem było spotkanie z młodzieżą w Maroku, na które przybyło 50 tys. młodzieży muzułmańskiej. Witały go tłumy, jak w Meksyku, gdzie na trasie przejazdu pomiędzy stolicą a Puebla zebrało się ok. 10 mln ludzi. Podczas X Światowego Dnia Młodzieży w Manili na Filipinach uczestniczyło we Mszy Świętej 4 mln wiernych. Podróże wymagały niezwykłego wysiłku. Podczas jednej z podróży do Oceanii papież przemierzył ok. 50 tys. kilometrów. W czasie każdej pielgrzymki starał się przemawiać w języku ludzi, którzy go słuchali. Wygłosił około 2.500 homilii i przemówień. Nie ze swej winy, nie mógł odwiedzić, choć tego bardzo pragnął: Rosji, Chin i Wietnamu. On sam tak powiedział o swoich podróżach: “Odbywam sam wiele podróży po świecie, aby głosić Ewangelię, utwierdzać braci w wierze, umacniać Kościół i spotykać człowieka. Są to pielgrzymki wiary. Są to równocześnie okazje do wędrownej katechezy, do ewangelicznego przepowiadania, jako przedłużenie na wszystkie szerokości geograficzne Ewangelii i nauczania apostolskiego, rozszerzonego na dzisiejszy zasięg planetarny”.

Beatyfikacje i kanonizacje

Jan Paweł II beatyfikował i kanonizował prawie 2.000 osób. W tej dużej liczbie osób wyniesionych na ołtarze jest wiele osób pochodzących z krajów misyjnych, którzy są pierwszymi błogosławionymi tych krajów. Kiedyś w krajach Afryki bardzo znana była piosenka, czy raczej śpiewana przez artystów modlitwa, w której autor piosenki pytał Pana Boga: Panie, dlaczego święci są biali?. Wyniesienie na ołtarze Anuarity Nengapeta i Izydora Bakanja z Kongo, Józefiny Bakhita z Sudanu, Victorii Rasoamanarivo z Madagaskaru, Cypriana Michaela Tansi z Nigerii, Kateri Tekakwitha – Indianki z Kanady, Andrzeja Kim z Korei, Andrzeja Trần An Dũng z Wietnamu, Laury del Carmen Vicuña Pino z Chile, Męczenników z Tlaxcala i Juana Diego z Meksyku, Augustyna Zhao Rong z Chin, by wymienić choć kilkoro z długiej listy, położyło ostatecznie kres przekonaniu chrześcijan z krajów misyjnych, że świętość jest zarezerwowana dla białych. Przyczyniło się to też do ożywienia życia religijnego w krajach i na kontynentach, z których pochodzili nowi błogosławieni i święci.

W dniu beatyfikacji Anuarity Nengapeta, pierwszej błogosławionej ziemi kongijskiej, papież powiedział do zgromadzonych wiernych: Dzisiaj nad piękną i bogatą ziemią zairską otwiera się niebo. Ponadto Jan Paweł II kanonizował i beatyfikował wielu misjonarzy. Wśród nich dwóch misjonarzy św. Wincentego a Paulo: Jana Gabriela Perboyre’a i Franciszka Regis Cleta – obaj męczennicy Chin. Jest wśród nich także polski misjonarz trędowatych na Madagaskarze O. Jan Beyzym.

W konstytucji apostolskiej „Divinus perfectionis magister” papież napisał na temat roli beatyfikacji i kanonizacji: “Gdy bowiem przyglądamy się życiu tych, którzy wiernie naśladowali Chrystusa, otrzymujemy nową motywację i pobudkę do szukania przyszłego Miasta i poznajemy najpełniej drogę, po której wśród zmienności świata, stosownie do stanu i warunków każdemu z nas właściwych, możemy dojść do doskonałego zjednoczenia z Chrystusem, czyli do świętości. Bez wątpienia, mając tak wielu świadków, przez których Bóg ukazuje swoją obecność i do nas przemawia, jesteśmy pociągani z wielką mocą do osiągnięcia Jego Królestwa.”

Nauczanie

Jan Paweł II często wypowiadał się o misjach, przypominając i rozwijając na- uczanie Kościoła na temat dzieła misyjnego. Każdego roku, wzorem swoich poprzedni- ków, z okazji Światowego Dnia Misyjnego, kierował do wszystkich wiernych orędzie misyjne. Idee misyjne znajdziemy w encyklikach „Redemptor hominis” i „Dives in misericordia”. Adhortacje apostolskie „Ecclesia in Africa”, „Ecclesia in Oceania”, „Ecclesia in Asia”, „Ecclesia in America” i „Ecclesia in Europa”, poruszają tematy misyjne specyficzne dla danego kontynentu. Wreszcie, Jan Paweł II jest autorem najnowszej encykliki o stałej aktualności posłania misyjnego „Redemptoris Missio”, która ukazała się w 1990 roku i jest nazywana „Magna Carta” misji. W tym dokumencie papież zawarł całą swoją myśl dotyczącą dzieła misyjnego. Nawiązując do wcześniejszych dokumentów Urzędu Nauczycielskiego Kościoła, Jan Paweł II poszerza określenie misji, które oprócz głoszenia Chrystusa i Jego Ewangelii oraz budowania Kościoła lokalnego jest także szerzeniem wartości Królestwa Bożego. Mówiąc o fundamentach działalności misyjnej na pierwszym miejscu wymienia on fundament chrystologiczny: “Chrystus jest jedynym Zbawicielem wszystkich ludzi, tylko On jest w stanie objawić Boga oraz doprowadzić ludzi do Niego”. Kolejnym jest fundament antropologiczny: “Chrystus daje człowiekowi „radykalną nowość życia”, do której każdy ma prawo, stąd nie można nie głosić Chrystusa, nie można pozbawiać tego daru ludzi, którzy Go jeszcze nie znają.” Kolejnym fundamentem est prawda o Kościele: “Pan Bóg nie jest wprawdzie ograniczony do struktur Kościoła i można prowadzić ludzi do zbawienia bez odniesienia do widzialnego Kościoła, jednakże to sam Chrystus ustanowił Kościół jako widzialną wspólnotę i jako „sakrament” swej obecności. Kościół jest znakiem i narzędziem zbawienia. Do jego istoty należy głoszenie Dobrej Nowiny o zbawieniu wszystkim narodom. Fundamentem jest także prawda, iż zbawienie ofiarowane jest wszystkim ludziom”.

Działalność misyjna według Jana Pawła II jest dopiero u początków. Papież przypomina, że liczba tych, którzy nie znają Chrystusa i nie należą do Kościoła ciągle wzrasta, a od zakończenia Soboru niemal się podwoiła. Do tradycyjnych sposobów prowadzenia misji, takich jak świadectwo życia, przepowiadanie Ewangelii, wzywanie do nawrócenia, sprawowanie sakramentów i formowanie Kościołów lokalnych, papież dodał cztery, które dziś nabierają coraz większego znaczenia: tworzenie aktywnych wspólnot podstawowych, inkulturacja Ewangelii, dialog międzyreligijny oraz praca nad rozwojem ludzkim. Wreszcie papież przypomina powszechną odpowiedzialność za dzieło misyjne, wzywając wszystkie stany do aktywnego uczestnictwa i współpracy w tym dziele. Pisze:  ”Nie możemy być spokojni, gdy pomyślimy o milionach naszych braci i sióstr, tak jak my odkupionych krwią Chrystusa, którzy żyją nieświadomi Bożej miłości. Dla każdego wierzącego, tak jak i dla całego Kościoła, sprawa misji winna być na pierwszym miejscu, ponieważ dotyczy wiecznego przeznaczenia ludzi i odpowiada tajemniczemu i miłosiernemu planowi Bożemu.”

Ks. Stanisław Deszcz CM
[Wiadomości Misyjne, Nr 2/2011, s. 1-6]

∞ ∞ ∞   ∞ ∞ ∞

Orędzie Ojca św. Benedykta XVI na światowy Dzień Misyjny 2010
Budowanie wspólnoty kościelnej ma kluczowe znaczenie dla misji.

Drodzy bracia i siostry!

Październikowe obchody Światowego Dnia Misyjnego stanowią dla wspólnot diecezjalnych i parafialnych, instytutów życia konsekrowanego, ruchów kościelnych i dla całego ludu Bożego okazję do odnowionego zaangażowania w głoszenie Ewangelii i nadania działalności duszpasterskiej głębszego rozmachu misyjnego. To doroczne spotkanie zachęca nas do głębszego przeżywania spotkań liturgicznych i katechetycznych, charytatywnych i kulturalnych, przez które Jezus Chrystus gromadzi nas przy stole swojego Słowa oraz Eucharystii, abyśmy mogli zakosztować daru Jego obecności, uformować się w Jego szkole i coraz bardziej świadomie żyć w zjednoczeniu z Nim, Nauczycielem i Panem.

On sam mówi nam: «Kto (…) Mnie miłuje, ten będzie umiłowany przez Ojca mego, a również Ja będę go miłował i objawię mu siebie» (J 14, 21). Tylko to spotkanie z Miłością Bożą, która zmienia naszą egzystencję, może sprawić, że będziemy żyć w komunii z Nim i między sobą oraz dawać braciom wiarygodne świadectwo, uzasadniając nadzieję, która jest w nas (por. 1 P 3, 15). Wiara dojrzała, pozwalająca po synowsku zawierzyć całkowicie Bogu, karmiona modlitwą, rozważaniem Słowa Bożego oraz zgłębianiem prawd wiary stanowi warunek krzewienia nowego humanizmu, zakorzenionego w Ewangelii Jezusa.

Ponadto w październiku w wielu krajach są wznawiane różne formy działalności kościelnej po przerwie letniej, a Kościół zachęca nas, byśmy na modlitwie różańcowej uczyli się od Maryi kontemplowania zamysłu jaki miłość Ojca ma w stosunku do ludzkości, aby umiłować ją tak, jak On ją miłuje. Czyż nie taki jest również sens misji?
Ojciec powołuje nas bowiem, byśmy byli umiłowanymi synami w Jego Synu, w Umiłowanym, i uznali się za braci w Nim, który jest Darem Zbawienia dla ludzkości podzielonej przez niezgodę oraz grzech i objawia prawdziwe oblicze Boga, który «tak (…) umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne» (J 3, 16).

«Chcemy ujrzeć Jezusa» (J 12, 21) — z taką prośbą w Ewangelii św. Jana zwraca się do apostoła Filipa kilku Greków, którzy przybyli do Jerozolimy. Rozbrzmiewa ona również w naszych sercach w październiku, miesiącu, który przypomina nam, że obowiązek i zadanie głoszenia Ewangelii należy do całego Kościoła, «z natury swojej misyjnego» (Ad gentes, 2) i zachęca nas, byśmy propagowali nowość życia, na które składają się z autentyczne relacje, we wspólnotach budowanych na Ewangelii. W społeczeństwie wieloetnicznym, w którym szerzą się coraz bardziej niepokojące formy samotności i obojętności, chrześcijanie muszą zdobyć umiejętność dawania znaków nadziei i stawania się braćmi wszystkich, kultywując wielkie ideały zmieniające historię, a także — bez fałszywych iluzji bądź nieuzasadnionych lęków — winni starać się uczynić z naszej planety dom wszystkich narodów.
Tak jak greccy pielgrzymi sprzed dwóch tysięcy lat, również ludzie w naszych czasach, choć nie zawsze świadomie, proszą wierzących nie tylko o to, by «mówili» o Jezusie, lecz by «ukazali» Jezusa, ukazali jaśniejące Oblicze Odkupiciela w każdym zakątku ziemi pokoleniom nowego tysiąclecia, zwłaszcza młodym na wszystkich kontynentach, którzy są uprzywilejowanymi adresatami i podmiotami ewangelicznego orędzia. Powinni oni odczuć, że chrześcijanie niosą słowo Chrystusa, ponieważ On jest Prawdą, ponieważ odnaleźli w Nim sens, prawdę swego życia.

Podstawą powyższych rozważań jest misyjne zadanie, które otrzymali wszyscy ochrzczeni i cały Kościół, którego nie można jednak zrealizować w sposób wiarygodny bez głębokiego nawrócenia osobistego, wspólnotowego i pastoralnego. Świadomość powołania do głoszenia Ewangelii pobudza bowiem nie tylko każdego pojedynczego wiernego, ale wszystkie wspólnoty diecezjalne i parafialne do całkowitej odnowy i do coraz większego otwarcia się na współpracę misyjną między Kościołami, by orędzie Ewangelii dotarło do serca każdego człowieka, każdego ludu, kultury, rasy, narodowości, pod każdą szerokością geograficzną.

Świadomość tę rozbudza działalność kapłanów fidei donum, osób konsekrowanych, katechistów, świeckich misjonarzy, którzy wciąż starają się umacniać komunię kościelną, tak aby «międzykulturowość» mogła znaleźć swoje miejsce w modelu jedności, w którym Ewangelia jest zaczynem wolności i postępu, źródłem braterstwa, pokory i pokoju (por. Ad gentes, 8). Kościół bowiem «jest w Chrystusie jakby sakramentem, czyli znakiem i narzędziem wewnętrznego zjednoczenia z Bogiem i jedności całego rodzaju ludzkiego» (Lumen gentium, 1).
Komunia kościelna rodzi się ze spotkania z Synem Bożym, Jezusem Chrystusem, głoszonym przez Kościół, który w ten sposób dociera do ludzi i buduje jedność z sobą oraz z Ojcem i Duchem Świętym (por. 1 J 1, 3). Chrystus ustanawia nowe stosunki między człowiekiem i Bogiem. «On objawia nam, że ’Bóg jest miłością’ (1 J 4, 8), a równocześnie poucza nas, że podstawowym prawem doskonałości ludzkiej, a co za tym idzie przemiany świata, jest nowe przykazanie miłości. Tych więc, którzy wierzą w miłość Bożą, zapewnia, że przed wszystkimi ludźmi otwarta jest droga miłości i że próba stworzenia powszechnego braterstwa nie jest nadaremna» (Gaudium et spes, 38).

Kościół staje się «komunią» w Eucharystii, w której Chrystus, obecny pod postaciami chleba i wina poprzez ofiarę miłości buduje Kościół jako swoje ciało, zaprowadzając jedność między nami i Trójjedynym Bogiem oraz między nami samymi (por. 1 Kor 10, 16nn). W adhortacji Sacramentum caritatis napisałem: «Nie możemy (…) zatrzymać dla siebie miłości, którą celebrujemy w tym sakramencie. Domaga się ona ze swej natury, by była przekazana wszystkim. To, czego świat potrzebuje, to miłość Boga, spotkanie z Chrystusem i wiara w Niego» (n. 84). Z tego powodu Eucharystia jest źródłem i szczytem nie tylko życia Kościoła, ale także jego misji: «Kościół autentycznie eucharystyczny jest Kościołem misyjnym» (tamże), zdolnym włączać wszystkich do komunii z Bogiem, głosząc z przekonaniem: «cośmy ujrzeli i usłyszeli, oznajmiamy także wam, abyście i wy mieli współuczestnictwo z nami» (1 J 1, 3).

Umiłowani, w tym Światowym Dniu Misyjnym, w którym oczami duszy patrzymy na niezmierzone obszary misyjne, poczujmy, że wszyscy jesteśmy odpowiedzialni za zadanie Kościoła, jakim jest głoszenie Ewangelii. Misyjny zapał był zawsze znakiem żywotności naszych Kościołów (por. enc. Redemptoris missio, 2), a ich współpraca jest szczególnym świadectwem jedności, braterstwa i solidarności, nadającym wiarygodność zwiastunom Miłości, która zbawia.

Dlatego jeszcze raz zachęcam wszystkich do modlitwy i do wspierania — pomimo trudności ekonomicznych — braterską i konkretną pomocą młodych Kościołów. Ten wyraz miłości i jedności, przekazany za cennym pośrednictwem Papieskich Dzieł Misyjnych, którym jestem bardzo wdzięczny, umożliwi formację kapłanów, kleryków oraz katechistów na najbardziej odległych terenach misyjnych i doda odwagi młodym wspólnotom kościelnym.
Kończąc doroczne orędzie na Światowy Dzień Misyjny, pragnę w szczególnie serdeczny sposób wyrazić uznanie misjonarzom i misjonarkom, którzy świadczą, często własnym życiem, o zbliżającym się Królestwie Bożym w najbardziej odległych i trudnych miejscach. Oni to, jako awangarda głosicieli Ewangelii, powinni być otoczeni przyjaźnią, bliskością i wsparciem każdego wierzącego. Niech «Bóg, który miłuje radosnego dawcę» (por. 2 Kor 9, 7), da im duchowy zapał i głęboką radość.

Podobnie jak wypowiedziane przez Maryję «tak», każda ofiarna odpowiedź wspólnoty kościelnej na boskie wezwanie do miłości braci wzbudzi nowe apostolskie i kościelne macierzyństwo (por. Ga 4, 4. 19. 26), a zaskakująca tajemnica Boga-miłości, który «gdy (…) nadeszła pełnia czasu, zesłał (…) Syna swego, zrodzonego z niewiasty» (Ga 4, 4), doda ufności i odwagi nowym apostołom. Dzięki tej odpowiedzi wszyscy wierzący staną się zdolni do «weselenia się nadzieją» (por. Rz 12, 12) w urzeczywistnianiu zamysłu Boga, który pragnie, «aby cały rodzaj ludzki tworzył jeden lud, łączył się w jedno Ciało Chrystusa, rozbudowywał się w jedną świątynię Ducha Świętego» (Ad gentes, 7).

Watykan, 6 lutego 2010 r

BENEDYKT XVI

en otros idiomas / en d’autres langues / in other languages

[pokaż jako pokaz slajdów]

[View with PicLens]

Gościliśmy dwóch misjonarzy: księdza Rafała Brukarczyka, misjonarza w Hondurasie i księdza Macieja Mecha , misjonarza w Kazachstanie.  Obaj misjonarze podzieli się z uczestnikami swoimi radościami i troskami pracy misyjnej oraz przybliżyli nam życie ludzi, wśród których głoszą Dobrą Nowinę o zbawieniu.  Nie zabrakło serdecznej wymiany poglądów i dzielenia się radością corocznego spotkania.

Odnotowano, że wiele rodzin naszych misjonarzy jest obecnych na spotkaniach a Pan Longin Maszkowski – tato księdza Marka, pobił swoisty rekord uczestnicząc we wszystkich spotkaniach odkąd jego syn pojechał do pracy misyjnej na Madagaskar. Gratulujemy i liczymy, że na następne spotkanie przyjadą przedstawiciele wszystkich rodzin.

Ruiny katedry w Port-au-Prince, Haiti po trzesieniu ziemi. Przed katedrą ostał sie nietknięty krzyż.

Ks. Jarosław Lawrenz CM i ks. Stanisław Szczepanik CM przyjechali na Haiti w 2000 r. po latach spędzonych na misjach w Demokratycznej Republice Kongo.  Bardzo dziękujemy obu Misjonarzom, że w tych dniach, kiedy świat skupia swoją uwagę na nieszczęściu jakie dotknęło najstarsze niepodległe państwo w Ameryce Łacińskiej i jednocześnie najbiedniejsze na zachodniej półkuli zechcieli podzielić się z nami kilkoma swoimi wspomnieniami z pracy na tej największej wyspie Morza Karaibskiego.

Ks. Jarosław pracował w Port-au-Prince do 2004 r. Był proboszczem miejscowej parafii prowadzonej przez Zgromadzenie Misji.  Obecnie pracuje w parafii św. Stanisława Kostki w Brooklynie, Nowy Jork.

Ks. Stanisław pozostał na Karaibach. Obecnie przebywa w domu Prowincjalnym w San Juan w Portoryko.  W Haiti był Dyrektorem kleryków w seminarium i Dyrektorem Sióstr Miłosierdzia, a następnie w Dominikianie, Dyrektorem Seminarium Internum i Dyrektorem Sióstr Miłosierdzia. Obecnie jest Dyrektorem Sióstr Miłosierdzia w Portoryko.

Zapraszamy do lektury:

ks. Stanisław Szczepanik CM – “Obrazy noszone w pamięci” czyli wspomnienia misjonarza na Haiti (styczeń 2010)”: “…W drodze powrotnej do domu Sióstr to co zobaczyłem do dzisiaj nie mogę zapomnieć. Na ogromnej stercie błota zmieszanego ze szmatami i plastikowymi butelkami w najlepsze funkcjonował zakład fryzjerski. Dobry, profesjonalny fotel, miniaturowy generator prądu, fryzjer. Przejeżdżaliśmy 5 metrów obok. Z włączonego radia słychać było muzykę. Kawałek dalej grupka uśmiechniętych, rozbawionych dzieci zjeżdżała z podobnej do tamtej hałdy błota. Do miasta-widma wracało życie…” [czytaj całe opowiadanie]

ks. Jarosław Lawrenz CM – “Odchodzący w cień” czyli wspomnienia misjonarza na Haiti (luty 2004): “…Jesteśmy świadkami cudu Bożej miłości każdego dnia. Wiele rodzin zasiada do posiłku tylko jeden raz dziennie. Jak to możliwe – nie wiem! Pomagamy najuboższym z parafii jak tylko się da i starcza pomysłów. Mamy szkołę na około 600 dzieci, które płacą symboliczne czesne. Każdego dnia mają solidny posiłek. Przy naszym domu mamy studnię głębinową i jak tylko jest prąd dzielimy się wodą z innymi. No właśnie prąd. Ostatnio każda dzielnica otrzymuje energię przez dwie godziny. Ale nie wiadomo o jakiej porze. Dlatego każdego dnia wśród seminarzystów jest tzw. Czuwający. Kiedy włączają dla nas prąd każdy w domu wie co ma robić. Jedni dbają o napełnienie zbiorników na dachu z wodą. Inni prasują. Inni odrabiają zadania… [czytaj całe opowiadanie]

Więcej wiadomości o bieżących wydarzeniach w Haiti po trzęsieniu ziemi można przeczytać w serwisie: Famvin.org

Spotkanie zaszczycili swoją obecnością: Ksiądz Wizytator Arkadiusz Zakręta, Ksiądz Superior Józef Łucyszyn oraz dwaj misjonarze przebywający na odpoczynku w Ojczyźnie: Ksiądz Józef Klatka i Ksiądz Stanisław Wnuk, którzy podzielili się z uczestnikami spotkania doświadczeniem długoletniej posługi misjonarskiej na Madagaskarze. Swoje wystąpienie zilustrowali  przeźroczami. Zespół “Lazaryści” sprawił miłą niespodziankę pojawiając się na spotkaniu z propozycją wspólnego śpiewania i modlitwy.

[pokaż jako pokaz slajdów]

[View with PicLens]

Niezwykłe wzruszenie wywołało we wszystkich uczestnikach spotkania, świadectwo Pani Doroty Szostak – siostrzenicy księdza Józefa Klatki. Pani Dorota w szkole, w której pracuje a także w swojej rodzinnej parafii, organizuje spotkania propagujące ideę misyjną oraz pomoc materialną dla misji na Madagaskarze. Dzięki jej inicjatywie i zaangażowaniu młodzież szkolna zna problematykę misyjną i modli się za misje. Wspólnie z proboszczem parafii w Niegowici, Pani Dorota zorganizowała pomoc, dzięki której wybudowano nowy kościół w parafii Manantenina na Madagaskarze.

Uczestnicy spotkania wyrazili swoją wdzięczność i radość z możliwości takich spotkań oraz ustalili, że następne spotkanie odbędzie się za rok w Częstochowie.