Boże Narodzenie w Chinach (s.5) — Ks. Paweł Wierzbicki CM pisze z Chin o dziele pomocy potrzebującym i ubogim zorganizowanym przez jednego ze swoich konfratrów: “Trzy lata temu nasz konfrater, ks. Paweł Si, pełniący funkcję proboszcza w jednej z wiejskich parafii, zaczął odwiedzać osoby samotne i chore. W ciągu roku zorganizował grupę parafian-ochotników, którzy regularnie odwiedzają osoby objęte programem pomocy w ich domach. Na pierwsze Boże Narodzenie, trzy lata temu, było 88 takich osób. W kolejnym roku ks. Si założył w swojej parafii centrum-bazę spieszącą z pomocą 180 staruszkom. W chwili obecnej na liście chorych i samotnych kwalifikujących się do otrzymywania wsparcia jest 385 osób! Wielu z ostatnio „zarejestrowanych” to niepełnosprawni (70), którzy mieszkają w odległości do 50 kilometrów od centrum-bazy, a do ich odwiedzania potrzebne jest użycie małego samochodu dostawczego.”

Księża Marek Maszkowski CM (s.7 i 9) i  Witold Oparcik CM (s.14) piszą z Madagaskaru — opowieściom o pracy misjonarzy i miejscowych zwyczajach na Madagaskarze poświęcone jest wiele miejsca w obecnym wydaniu WIADOMOŚCI MISYJNYCH. Ks. Maszkowski dziękuje za pomoc w realizacji projektu zakupu motoru do łodzi: “Region Manantenina w większej części to teren bardzo podmokły, poprzecinany rzekami, strumieniami, bagnami. Brak dróg i mostów bardzo utrudnia komunikację i transport… Dzięki nowemu motorowi do łodzi nadal będziemy mogli odwiedzać 20 wspólnot katolickich w buszu, gdzie kościoły-szkoły położone są przy brzegach dużej rzeki Manampanihy.”

Ponadto w artykule «Czarownik – Obiasa» dowiadujemy się, że “Na południu Madagaskaru prawie każda wioska ma swojego obiasa – czarownika (co najmniej jednego). Jego dom niczym szczególnym nie wyróżnia się od innych. Czasami na dachu czy na płocie powiewa kawałek czerwonej szmatki… Według malgaskich wierzeń ludzie ci są obdarzeni przez Zanahary (Stworzyciela) i zmarłych przodków magiczną siłą i mocą. Potrafią słowem i gestem ochronić wioskę przed nieszczęściami, np.: przed piorunami, suszą, chorobami itd. Mogą też ściągnąć pioruny na sąsiednią wioskę, czy porazić konkretną osobę (na zamówienie).”

Z kolei w tekście «Być oparciem», ks. Oparcik relacjonuje swoje Boże Narodzenie: “Pracowite były te ąwiąteczne dni na nowej placówce. O północy w dzień Bożego Narodzenia każda wspólnota w 11 kościołach filialnych modliła się, na czele z katechistami i seminarzystami – będącymi na wakacjach u siebie, razem z neofitami, wręcz poganami. Na Mszę świętą około południa przybyli chrześcijanie, w większości do centrum. Niektórzy szli i 10 km na spotkanie z Panem w Eucharystii. Dobrze, że pogoda dopisała, choć potrzebny nam i deszcz.”

Piąta, ostatnia, części wywiadu z Księdzem Januszem Zwolińskim (s. 18) to refleksja nad przyczynami zmniejszenia obecności misjonarzy “europejskich” w Kongo w ostatnim dziesięcioleciu. “Uważałem i nadal uważam, że Kościół Katolicki w Kongo (jak również w innych krajach afrykańskich i nie tylko), jak również Zgromadzenie Misji i inne Zgromadzenia i Zakony, muszą wypracować swój własny styl, zgodny z miejscową kulturą i dostosowany do miejscowych warunków, bez utraty tego co stanowi o istocie, charyzmacie Zgromadzenia. Charyzmat musi być zakorzeniony, inkarnowany w konkretnym miejscu i kulturze. Wyzwanie, które ciągle jeszcze stoi przed konfratrami kongijskimi, to pogłębianie charyzmatu wincentyńskiego i poszukiwanie form jego inkarnacji w tamtejszych warunkach i kulturze.”

a ponadto:

• Materiały duszpasterskie na Tydzień Misyjny: kolejny konspekt nabożeństwa misyjnego (wkładka)
• ks. Stanisław Deszcz CM - Rok 2012 Rokiem Wiary i Nowej Ewangelizacji
• Moja Misja – P. Bogusława Wierzbicka zachęca do zakupu różańców z chińskich pereł
• O projekcie kupna agregatu prądotwórczego dla ks. Kazimierza Bukowca na Madagaskarze

∞ ◊  ∞

Aktualne wydanie „Wiadomości Misyjnych” można otrzymać w parafiach Misjonarskich i kołach misyjnych.  Można go także zamówić w Sekretariacie Misyjnym i zostanie wysłany na wskazany przez Państwa adres.  Zamówienia  składać za pośrednictwem poczty elektronicznej  pisząc na adres: sekretariatmisyjny@misjonarze.pl

Można także wysłać zamówienie korzystając z poniższego formularza:

cforms contact form by delicious:days

Pobierz: Nabożeństwo misyjne dla dzieci (PDF)

Pobierz: Nabożeństwo misyjne dla młodych (PDF)

Pobierz: Nabożeństwo Misyjne (PDF)

Wywiad z Księdzem Kazimierzem Bukowcem CM

Podczas 27-letniej pracy misyjnej, przez 12 lat był Ksiądz Dyrektorem Prowincjalnym Sióstr Miłosierdzia. Prosimy o przedstawienie nam pracy Sióstr Miłosierdzia na Madagaskarze.

Przez 12 lat, tj. od 1997 r. do 2009 r. byłem dyrektorem Sióstr Miłosierdzia Prowincji Malgaskiej. Jeżeli chodzi o pracę sióstr, to według myśli Założycieli, jest to służba ubogim. Całe Zgromadzenie Sióstr Mi␣osierdzia stara się, aby ten charyzmat był nadal żywy. Siostry nie będą bezrobotne, bo według słów Chrystusa ubodzy będą zawsze, a szczególnie w krajach Afryki, Azji i Ameryki Płd., ubogich materialnie i duchowo jest bardzo wiele.
Praca Sióstr Miłosierdzia Prowincji Malgaskiej to szczególnie służba socjalna, edukacyjna i pastoralna. Siostry na Madagaskarze prowadzą szpitale, ośrodki zdrowia, przedszkola, szkoły, internaty, stołówki szkolne, odwiedzają ubogich po domach, leczą trędowatych, gruźlików i dzieci niepełnosprawne; pracują także w więzieniach; bez pomocy sióstr wielu więźniów zmarłoby śmiercią głodową. Wielki szpital wojskowy w stolicy, który zarządzany jest przez wielu generałów, nawet nie chce dopuścić takiej myśli, żeby siostry w nim nie pracowały. Czasem w Zgromadzeniu Sióstr Mi␣osierdzia zachodzi potrzeba rewizji dzieł, aby za bardzo nie zapomnieć poleceń Założycieli, aby wiedzieć, że Siostry Miłosierdzia Prowincji Malgaskiej robić dokładnie to, o co chodziło św. Wincentemu a Paulo… [Całość wywiadu na stronach 2 - 14 Wiadomości Misyjnych]

Ksiądz Włodzimierz Małota pisze z Papui Nowej Gwinei

Wszyscy misjonarze z Papui Nowej Gwinei są, “na święceniach biskupich naszego Konfratra, który został nominowany biskupem diecezji Alotau-Sideia. Biskup Rollando C. Santos CM spędził dziewięć lat w PNG [Papui Nowej Gwinei], głównie w seminarium w Bomanie. Wrócił na Filipiny parę miesięcy temu, konfratrzy wybrali go wizytatorem…, wkrótce potem Benedykt XVI wybrał go na biskupa, ponownie do PNG. Bp Rolly będzie miał ogromną diecezję, w części na krańcu Papui, a w dużej mierze na wyspach rozciągających się na Pacyfiku.
Wśród nich są też i słynne z urody i temperamentu miejscowych kobiet Trobriand Islands, gdzie nasz rodak Malinowski zdobywał renomę jednego z najsłynniejszych antropologów i etnografów XX wieku.
Na święcenia Rolly’ego przyleciał z Rzymu Asystent naszego Przełożonego Generalnego. Jak możecie się domyślić, fakt, że „jeden z nas” został biskupem oznacza jeszcze poważniejsze zaangażowanie się Zgromadzenia w ewangelizację w tym zakątku świata. Dla nas oznacza to także perspektywę podjęcia pracy w Diecezji Alotau. Wiele parafii jest bez księdza. W niektórych kapłan jest raz na rok. Do najdalszej parafii na Rossel Islands trzeba płynąć trzy dni przy dobrej pogodzie. Z Trobriand Islands normalnie przypływa się w 22 godziny.
Tym razem – morze jest bardzo wzburzone – siostry płyną z parafian(k)ami już sześć dni… i jeszcze mają ze dwa (już nie będę narzekał” na moje „odizolowanie” mierzone w minutach lotu samolotem albo śmigłowcem). Proboszcz z wysp bywa w „mieście” raz na rok… Proboszcz z Goilala ze 4-5 razy w roku. „No more complains…” (żadnych więcej skarg). [Całość listu na stronach 15 - 19 Wiadomości Misyjnych]

Wywiad z Księdzem Januszem Zwolińskim (część 4)

Misjonarze włączali się w różnego rodzaju dzieła na rzecz rozwoju kraju. Był Ksiądz inicjatorem powstania Ośrodka Rozwoju Ronictwa w Mooto. Jak Ksiądz ocenia tą działalność i które dzieła na rzecz rozwoju były najskuteczniejsze? Wiele z nich nie przetrwało próby czasu. Dlaczego?

Byłem raczej współinicjatorem tego ośrodka. Pomysł narodził się w ruchu Bilenge ya Mwinda czyli „Młodzież światła”, którym opiekował się wtedy jeszcze brat Theo (który kilka lat później odbył studia teologiczne w Belgii i zosta␣ wyświęcony na kapłana). Ruch ten charakteryzował się dość intensywną formacją chrześcijańską, która miała prowadzić młodych do konkretnego zaangażowania w Kościele i społeczeństwie. Kilku młodych, należących do tego ruchu, postanowiło utworzyć wspólnotę, której celem miało być wprowadzanie nowych metod uprawy ziemi i hodowli zwierząt, aby młodzi znaleźli odpowiednie i dochodowe zajęcie na miejscu, a nie myśleli tylko o ucieczce z wioski do miasta.
W Bikoro wszystkie tereny rolnicze były już zajęte. Dlatego zaczęliśmy szukać w okolicach, położonej o 40 km od Bikoro, wioski Mooto. Już wtedy byłem odpowiedzialny za parafię w Mooto, więc w naturalny sposób włączyłem się do tego projektu. Udało nam się również zainteresować tą sprawą biskupa Mbandaki Etsou, który objął projekt swoim patronatem i podjął się negocjacji z mieszkańcami Mooto, by przekazali na rzecz przyszłego ośrodka kilkadziesiąt hektarów lasu, położonego niecałe cztery kilometry od zabudowań parafii. [Całość listu na stronach 20 - 30 Wiadomości Misyjnych]

a ponadto:

• Materiały duszpasterskie na Tydzień Misyjny: konspekty nabożeństw misyjnych (wkładka)
• O spotkaniu rodzin misjonarzy
• z orędzia Benedykta XVI na Niedzielę Misyjną
• O projekcie kupna agregatu prądotwórczego dla ks. Kazimierza Bukowca na Madagaskarze

◊  WIADOMOŚCI MISYJNE NR 22 (PDF)  ◊

∞ ◊  ∞

Aktualne wydanie „Wiadomości Misyjnych” można otrzymać w parafiach Misjonarskich i kołach misyjnych.  Można go także zamówić w Sekretariacie Misyjnym i zostanie wysłany na wskazany przez Państwa adres.  Zamówienia  składać za pośrednictwem poczty elektronicznej  pisząc na adres: sekretariatmisyjny@misjonarze.pl

Można także wysłać zamówienie korzystając z poniższego formularza:

cforms contact form by delicious:days

23 października 2011

✦ ✦ ✦ ✦ ✦   ✧ ✧ ✧ ✧ ✧   ✦ ✦ ✦ ✦ ✦

“Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam” (J 20, 21)

Z okazji Jubileuszu Roku 2000 czcigodny Jan Paweł II na początku nowego tysiąclecia ery chrześcijańskiej stanowczo podkreślił potrzebę odnowienia zobowiązania, by nieść wszystkim orędzie Ewangelii z takim samym entuzjazmem jak pierwsi chrześcijanie (por. list apost. Novo millennio ineunte, 58). Jest to najcenniejsza posługa, jaką Kościół może ofiarować ludzkości i każdej poszczególnej osobie, poszukującej głębokich racji, by żyć pełnią swojego życia. Dlatego też to właśnie wezwanie rozbrzmiewa każdego roku w czasie obchodów Światowego Dnia Misyjnego. Nieustanne głoszenie Ewangelii ożywia bowiem także Kościół, jego zapał, jego ducha apostolskiego, odnawia jego metody duszpasterskie, tak aby zawsze odpowiadały nowym sytuacjom ? również tym, które wymagają nowej ewangelizacji i by ożywiał je zapał misyjny: “Misje bowiem odnawiają Kościół, wzmacniają wiarę i tożsamość chrześcijańską, dają życiu chrześcijańskiemu nowy entuzjazm i nowe uzasadnienie. Wiara umacnia się, gdy jest przekazywana! Nowa ewangelizacja ludów chrześcijańskich znajdzie natchnienie i oparcie w oddaniu się działalności misyjnej” (Jan Paweł II, enc. Redemptoris missio, 2).

Idźcie i głoście

Ten cel jest wciąż stawiany na nowo przez sprawowanie liturgii, zwłaszcza Eucharystii, która kończy się zawsze powtórzeniem polecenia zmartwychwstałego Jezusa, skierowanego do apostołów: “Idźcie…” (Mt 28, 19). Liturgia jest zawsze powołaniem “ze świata” i nowym posłaniem “do świata”, aby dawać świadectwo temu, czego się doznało: zbawczej mocy Słowa Bożego, zbawczej mocy tajemnicy paschalnej Chrystusa. Wszyscy, którzy spotkali zmartwychwstałego Pana, czuli potrzebę, by powiedzieć o tym innym, tak jak dwaj uczniowie z Emaus. Po tym, jak rozpoznali Pana przy łamaniu chleba,”w tej samej godzinie zabrali się i wrócili do Jeruzalem. Tam zastali zebranych Jedenastu” i opowiedzieli im o tym, co przydarzyło się im w drodze (por. Łk 24, 33-34). Papież Jan Paweł II napominał, byśmy “czuwali, byli gotowi rozpoznać Jego oblicze i spieszyć do braci, aby nieść im wspaniałą nowinę: ‘Widzieliśmy Pana!” (por. list apost. Novo millennio ineunte, 59).

Wszystkim

Ewangelia jest głoszona wszystkim narodom. Kościół “z natury swojej jest misyjny, ponieważ bierze początek z misji Syna i misji Ducha Świętego, zgodnie z zamysłem Boga Ojca” (Sobór Watykański II, dekret Ad gentes, 2). Taka jest “łaska i właściwe powołanie Kościoła; wyraża najprawdziwszą jego tożsamość. Kościół jest dla ewangelizacji” (por. Paweł VI, adhortacja apost. Evangelii nuntiandi, 14). W związku z tym nie może on nigdy zamykać się w sobie. Zakorzenia się w określonych miejscach, aby iść dalej. Jego działanie, zgodnie ze słowem Chrystusa i pod wpływem Jego łaski oraz Jego miłości, uobecnia się w pełnym wymiarze we wszystkich ludziach i narodach, aby doprowadzić ich do wiary w Chrystusa (por. Ad gentes, 5).

To zadanie nie przestało być pilne. A wręcz “misja Chrystusa Odkupiciela, powierzona Kościołowi, nie została jeszcze bynajmniej wypełniona do końca. Gdy (…) obejmujemy spojrzeniem ludzkość, przekonujemy się, że misja Kościoła dopiero się rozpoczyna i że w jej służbie musimy zaangażować wszystkie nasze siły” (Jan Paweł II, enc. Redemptoris missio, 1). Nie możemy być spokojni, jeśli pomyślimy, że po dwóch tysiącach lat wciąż są narody, które nie znają Chrystusa i nie słyszały jeszcze Jego orędzia zbawienia.

Co więcej, powiększa się też rzesza osób, którym wprawdzie była głoszona Ewangelia, ale zapomniały o niej i oddaliły się od niej, nie utożsamiają się już z Kościołem; a liczne środowiska, także w społeczeństwach tradycyjnie chrześcijańskich, nie chcą się otworzyć na słowo wiary. Dokonuje się przemiana kulturowa, której sprzyjają także globalizacja, prądy myślowe i panujący relatywizm; przemiana, której rezultatem jest mentalność i styl życia nieuwzględniające przesłania ewangelicznego, jak gdyby Bóg nie istniał, a afirmujące jako cel życia dążenie do dobrobytu, łatwego zarobku, kariery i sukcesu, nawet kosztem wartości moralnych.

Współodpowiedzialność wszystkich

Misja powszechna obejmuje wszystkich, wszystko i zawsze. Ewangelia nie jest wyłącznym dobrem tego, kto ją otrzymał, ale jest darem, którym trzeba się dzielić, wspaniałą nowiną, którą należy przekazywać. A ten dar-zadanie powierzony jest nie tylko nielicznym, ale wszystkim ochrzczonym, którzy są “wybranym plemieniem, (…) narodem świętym, ludem [Bogu] na własność przeznaczonym” (1 P 2, 9), aby głosił Jego cudowne dzieła.

Obejmuje ona również wszelkie rodzaje działalności. Poświęcanie uwagi ewangelizacyjnej działalności Kościoła w świecie i współpraca w niej nie mogą ograniczać się do paru momentów i szczególnych okazji, nie można ich też traktować jako jednego z wielu rodzajów czynności duszpasterskich: wymiar misyjny Kościoła jest istotny, dlatego trzeba mieć go zawsze na uwadze. Ważne jest, aby zarówno poszczególni ochrzczeni, jak i wspólnoty kościelne interesowali się misją nie sporadycznie i okazjonalnie, ale w sposób trwały, jako formą życia chrześcijańskiego. Dzień Misyjny nie jest odosobnioną chwilą w ciągu roku, ale cenną okazją do refleksji nad tym, czy i jak odpowiadamy na powołanie misyjne; jest to odpowiedź o zasadniczym znaczeniu dla życia Kościoła.

Ewangelizacja globalna

Ewangelizacja jest procesem złożonym i obejmuje różne elementy. Jednym z nich, do których w działalności misyjnej przywiązywano zawsze szczególną wagę, jest solidarność. Jest to również jeden z celów Światowego Dnia Misyjnego, który za pośrednictwem Papieskich Dzieł Misyjnych zachęca do pomocy w realizacji zadań ewangelizacyjnych na terenach misyjnych. Polega ona na wspieraniu instytucji, niezbędnych do utrwalania i umacniania Kościoła przez katechistów, seminarzystów, kapłanów; a także na wnoszeniu wkładu w polepszanie warunków życia osób w krajach, w których występują w najpoważniejszej formie zjawiska ubóstwa, niedożywienia, zwłaszcza dzieci, chorób, niedostatku opieki medycznej oraz instytucji oświatowych. To również wchodzi w zakres misji Kościoła. Głosząc Ewangelię, ma on na względzie życie ludzkie w pełnym jego znaczeniu. Jest niedopuszczalne, podkreślał sługa Boży Paweł VI, aby w ewangelizacji nie były brane pod uwagę kwestie dotyczące promocji człowieka, sprawiedliwości, wyzwolenia z wszelkiego rodzaju ucisku, oczywiście z poszanowaniem autonomii sfery politycznej. Brak zainteresowania doczesnymi problemami ludzkości byłby równoznaczny z zapominaniem nauki Ewangelii o miłości bliźniego, cierpiącego i będącego w potrzebie (por. adhortacja apost. Evangelii nuntiandi, 31. 34); nie byłoby to zgodne z postępowaniem Jezusa, który “obchodził wszystkie miasta i wioski. Nauczał w tamtejszych synagogach, głosił Ewangelię o królestwie i leczył wszystkie choroby i wszystkie słabości” (Mt 9, 35).

Tak więc przez współodpowiedzialne uczestnictwo w misji Kościoła chrześcijanin staje się budowniczym jedności, pokoju, solidarności, które dał nam Chrystus, i współpracuje w urzeczywistnianiu zbawczego planu Boga w stosunku do całej ludzkości. Wyzwania, które przed nią stają, wymagają od chrześcijan, by podążali razem z innymi, a misja jest integralną częścią tej wędrówki ze wszystkimi. Na tej drodze niesiemy, choć w naczyniach glinianych, nasze powołanie chrześcijańskie, nieoceniony skarb Ewangelii, żywe świadectwo o Jezusie, który umarł i zmartwychwstał, którego spotyka się i w którego wierzy w Kościele.

Niech Dzień Misyjny ożywia w każdym pragnienie i radość z “wychodzenia” naprzeciw ludzkości i niesienia wszystkim Chrystusa. W Jego imię udzielam wam z serca Błogosławieństwa Apostolskiego, w szczególności tym, którzy najbardziej trudzą się i cierpią dla sprawy Ewangelii.

Watykan, 6 stycznia 2011 r., uroczystość Objawienia Pańskiego

Benedykt XVI

W szczegółach, w aktualnym numerze Biuletynu Sekretariatu Misyjnego przeczytamy:

♦ ”Dziel swój chleb ze zgłodniałym…(str. 2)
Ksiądz Marek Maszkowski CM prezentujeze swojej kolejnej dziesięciodniowej wyprawy misyjnej do buszu.

♦ Wywiad z Ks. Januszem Zwolińskim (str. 12)
W trzeciej części wywiadu rzeki udzielonego Klerykom Misjonarskiego Seminarium na Stradomiu dowiadujemy się o doświadczeniach i przezyciach ks. Janusza jako pierwszego Wizytatora Prowincji Kongo w czasie wojny domowej i obalenia dyktatury Mobutu w latach 1996/1997.

♦ Nieznana jeszcze Ameryka Środkowa (str.23)
Ks, Rafał Brukarczyk CM, misjonarz w Hondurasie, przybliża nam Amerykę Środkową jakiej z pewnością większość z nas nie zna i o jakiej mało słyszymy.

♦ ”Vincentiana” i misje (str. 32)
VINCENTIANA to organizowany 27 lat przez kleryków Misjonarskich przegląd muzyki religijnej, w którym rokrocznie uczestniczy kilkaset młodych ludzi. Tematyka misyjna jest w jego trakcie również prezentowana. Przeczytaj w jaki sposób.

.

◊  WIADOMOŚCI MISYJNE NR 21 (PDF)  ◊

∞ ◊  ∞

Dwudziesty pierwszy, najnowszy  numer „Wiadomości Misyjnych” można otrzymać w parafiach Misjonarskich i kołach misyjnych.  Można go także zamówić w Sekretariacie Misyjnym i zostanie wysłany na wskazany przez Państwa adres.  Zamówienia  składać za pośrednictwem poczty elektronicznej  pisząc na adres: sekretariatmisyjny@misjonarze.pl

Można także wysłać zamówienie korzystając z poniższego formularza:

cforms contact form by delicious:days

Podczas pierwszego konsystorza, któremu przewodniczył, jako nowy papież, powiedział: Największą troską mego serca są misje. Kilkanaście lat później, pisząc najnowszą encyklikę misyjną „Redemptoris Missio” wyznał: “Od samego początku mojego pontyfikatu zdecydowałem się podróżować aż po krańce ziemi, by dać wyraz tej trosce misyjnej, i właśnie bezpośredni kontakt z ludami, które nie znają Chrystusa, przekonał mnie bardziej, jak pilna jest ta działalność.”

Podróże misyjne

Jego troska o misje znalazła swoje odzwierciedlenie w podróżach apostolskich, które śmiało możemy nazwać „podróżami misyjnymi”. Podczas swojego pontyfikatu papież odwiedził ponad 100 krajów na wszystkich kontynentach. Przebył ponad milion kilometrów. Wszędzie niósł Chrystusa i ukazywał Go, jako Zbawiciela świata. Wśród krajów odwiedzanych były kraje i tereny nazywane misyjnymi. Czyli tereny, gdzie Dobra Nowina jest głoszona tym, którzy jej jeszcze nie znają, gdzie wiara nie jest jeszcze zakorzeniona na tyle, by Kościoły lokalne mogły samodzielnie dalej prowadzić dzieło ewangelizacji.

W tych krajach papież głosił Dobrą Nowinę i wartości Królestwa Bożego. Zwracał uwagę na pozytywne wartości kultury każdego narodu i zachęcał do wydobycia z niej ziaren prawdy, wyrażania poprzez nie wiary i ubogacanie nimi całego Kościoła. Całując ziemię po przybyciu do tych krajów, oddawał cześć śladom Boga na danej ziemi. Wiele z tych krajów odwiedził dwa i więcej razy. Podczas każdej podróży do krajów misyjnych papież znajdował czas, aby spotkać się z misjonarzami, doceniając w ten sposób ich trud. W jego niezwykle zajętym programie miał czas, aby poświęcić choć chwilę misjonarzom polskim. Doświadczyłem tego podczas drugiej podróży papieża do Zairu (dziś Demokratyczna Republika Konga) w 1985 roku, kiedy to po Mszy Świętej sprawowanej 15 sierpnia w Kinszasie, papież przyjął Polaków na audiencji.

Podczas podróży misyjnych spotykał się z ludźmi reprezentującymi wszystkie środowiska: przywódcami państw, parlamentarzystami, duchownymi, osobami konsekrowanymi, wyznawcami innych religii, chorymi i cierpiącymi, młodzieżą i dziećmi, bogatymi i ubogimi, intelektualistami i robotnikami. Zdarzało się, że kazał kierowcy zmienić trasę przejazdu, czy zatrzymać się w nieprzewidzianym przez protokół miejscu, aby osobiście zobaczyć i spotkać się z mieszkańcami slumsów. Spotykając się z najuboższymi mówił im, iż przybył do nich nie z ciekawości, ale dlatego że ich kocha. Przemierzał tysiące kilometrów, by dotrzeć do krajów, gdzie chrześcijanie stanowią większość, jak i do tych gdzie stanowią oni niewielki procent. Był w największym katolickim kraju, jakim jest Brazylia, a także w Islandii, gdzie katolików jest zaledwie dwa tysiące. Wielkim wydarzeniem było spotkanie z młodzieżą w Maroku, na które przybyło 50 tys. młodzieży muzułmańskiej. Witały go tłumy, jak w Meksyku, gdzie na trasie przejazdu pomiędzy stolicą a Puebla zebrało się ok. 10 mln ludzi. Podczas X Światowego Dnia Młodzieży w Manili na Filipinach uczestniczyło we Mszy Świętej 4 mln wiernych. Podróże wymagały niezwykłego wysiłku. Podczas jednej z podróży do Oceanii papież przemierzył ok. 50 tys. kilometrów. W czasie każdej pielgrzymki starał się przemawiać w języku ludzi, którzy go słuchali. Wygłosił około 2.500 homilii i przemówień. Nie ze swej winy, nie mógł odwiedzić, choć tego bardzo pragnął: Rosji, Chin i Wietnamu. On sam tak powiedział o swoich podróżach: “Odbywam sam wiele podróży po świecie, aby głosić Ewangelię, utwierdzać braci w wierze, umacniać Kościół i spotykać człowieka. Są to pielgrzymki wiary. Są to równocześnie okazje do wędrownej katechezy, do ewangelicznego przepowiadania, jako przedłużenie na wszystkie szerokości geograficzne Ewangelii i nauczania apostolskiego, rozszerzonego na dzisiejszy zasięg planetarny”.

Beatyfikacje i kanonizacje

Jan Paweł II beatyfikował i kanonizował prawie 2.000 osób. W tej dużej liczbie osób wyniesionych na ołtarze jest wiele osób pochodzących z krajów misyjnych, którzy są pierwszymi błogosławionymi tych krajów. Kiedyś w krajach Afryki bardzo znana była piosenka, czy raczej śpiewana przez artystów modlitwa, w której autor piosenki pytał Pana Boga: Panie, dlaczego święci są biali?. Wyniesienie na ołtarze Anuarity Nengapeta i Izydora Bakanja z Kongo, Józefiny Bakhita z Sudanu, Victorii Rasoamanarivo z Madagaskaru, Cypriana Michaela Tansi z Nigerii, Kateri Tekakwitha – Indianki z Kanady, Andrzeja Kim z Korei, Andrzeja Trần An Dũng z Wietnamu, Laury del Carmen Vicuña Pino z Chile, Męczenników z Tlaxcala i Juana Diego z Meksyku, Augustyna Zhao Rong z Chin, by wymienić choć kilkoro z długiej listy, położyło ostatecznie kres przekonaniu chrześcijan z krajów misyjnych, że świętość jest zarezerwowana dla białych. Przyczyniło się to też do ożywienia życia religijnego w krajach i na kontynentach, z których pochodzili nowi błogosławieni i święci.

W dniu beatyfikacji Anuarity Nengapeta, pierwszej błogosławionej ziemi kongijskiej, papież powiedział do zgromadzonych wiernych: Dzisiaj nad piękną i bogatą ziemią zairską otwiera się niebo. Ponadto Jan Paweł II kanonizował i beatyfikował wielu misjonarzy. Wśród nich dwóch misjonarzy św. Wincentego a Paulo: Jana Gabriela Perboyre’a i Franciszka Regis Cleta – obaj męczennicy Chin. Jest wśród nich także polski misjonarz trędowatych na Madagaskarze O. Jan Beyzym.

W konstytucji apostolskiej „Divinus perfectionis magister” papież napisał na temat roli beatyfikacji i kanonizacji: “Gdy bowiem przyglądamy się życiu tych, którzy wiernie naśladowali Chrystusa, otrzymujemy nową motywację i pobudkę do szukania przyszłego Miasta i poznajemy najpełniej drogę, po której wśród zmienności świata, stosownie do stanu i warunków każdemu z nas właściwych, możemy dojść do doskonałego zjednoczenia z Chrystusem, czyli do świętości. Bez wątpienia, mając tak wielu świadków, przez których Bóg ukazuje swoją obecność i do nas przemawia, jesteśmy pociągani z wielką mocą do osiągnięcia Jego Królestwa.”

Nauczanie

Jan Paweł II często wypowiadał się o misjach, przypominając i rozwijając na- uczanie Kościoła na temat dzieła misyjnego. Każdego roku, wzorem swoich poprzedni- ków, z okazji Światowego Dnia Misyjnego, kierował do wszystkich wiernych orędzie misyjne. Idee misyjne znajdziemy w encyklikach „Redemptor hominis” i „Dives in misericordia”. Adhortacje apostolskie „Ecclesia in Africa”, „Ecclesia in Oceania”, „Ecclesia in Asia”, „Ecclesia in America” i „Ecclesia in Europa”, poruszają tematy misyjne specyficzne dla danego kontynentu. Wreszcie, Jan Paweł II jest autorem najnowszej encykliki o stałej aktualności posłania misyjnego „Redemptoris Missio”, która ukazała się w 1990 roku i jest nazywana „Magna Carta” misji. W tym dokumencie papież zawarł całą swoją myśl dotyczącą dzieła misyjnego. Nawiązując do wcześniejszych dokumentów Urzędu Nauczycielskiego Kościoła, Jan Paweł II poszerza określenie misji, które oprócz głoszenia Chrystusa i Jego Ewangelii oraz budowania Kościoła lokalnego jest także szerzeniem wartości Królestwa Bożego. Mówiąc o fundamentach działalności misyjnej na pierwszym miejscu wymienia on fundament chrystologiczny: “Chrystus jest jedynym Zbawicielem wszystkich ludzi, tylko On jest w stanie objawić Boga oraz doprowadzić ludzi do Niego”. Kolejnym jest fundament antropologiczny: “Chrystus daje człowiekowi „radykalną nowość życia”, do której każdy ma prawo, stąd nie można nie głosić Chrystusa, nie można pozbawiać tego daru ludzi, którzy Go jeszcze nie znają.” Kolejnym fundamentem est prawda o Kościele: “Pan Bóg nie jest wprawdzie ograniczony do struktur Kościoła i można prowadzić ludzi do zbawienia bez odniesienia do widzialnego Kościoła, jednakże to sam Chrystus ustanowił Kościół jako widzialną wspólnotę i jako „sakrament” swej obecności. Kościół jest znakiem i narzędziem zbawienia. Do jego istoty należy głoszenie Dobrej Nowiny o zbawieniu wszystkim narodom. Fundamentem jest także prawda, iż zbawienie ofiarowane jest wszystkim ludziom”.

Działalność misyjna według Jana Pawła II jest dopiero u początków. Papież przypomina, że liczba tych, którzy nie znają Chrystusa i nie należą do Kościoła ciągle wzrasta, a od zakończenia Soboru niemal się podwoiła. Do tradycyjnych sposobów prowadzenia misji, takich jak świadectwo życia, przepowiadanie Ewangelii, wzywanie do nawrócenia, sprawowanie sakramentów i formowanie Kościołów lokalnych, papież dodał cztery, które dziś nabierają coraz większego znaczenia: tworzenie aktywnych wspólnot podstawowych, inkulturacja Ewangelii, dialog międzyreligijny oraz praca nad rozwojem ludzkim. Wreszcie papież przypomina powszechną odpowiedzialność za dzieło misyjne, wzywając wszystkie stany do aktywnego uczestnictwa i współpracy w tym dziele. Pisze:  ”Nie możemy być spokojni, gdy pomyślimy o milionach naszych braci i sióstr, tak jak my odkupionych krwią Chrystusa, którzy żyją nieświadomi Bożej miłości. Dla każdego wierzącego, tak jak i dla całego Kościoła, sprawa misji winna być na pierwszym miejscu, ponieważ dotyczy wiecznego przeznaczenia ludzi i odpowiada tajemniczemu i miłosiernemu planowi Bożemu.”

Ks. Stanisław Deszcz CM
[Wiadomości Misyjne, Nr 2/2011, s. 1-6]